ข้ามไปเนื้อหา

หน้า:เปิดกรุ (๒) - เหม เวชกร - ๒๕๓๘.pdf/172

จาก วิกิซอร์ซ
หน้านี้ยังไม่ได้พิสูจน์อักษร
-
 

...สุนัขยังไม่ทันจะขาดเสียงหอนดี ก็เกิดมีกลิ่นเหม็นคลุ้งของศพอย่างชัดๆ มาตามลม ผมถึงกับชะงักหยุดอยู่กับที่... ในเวลานั้นมันค่อนข้างหนาวเหลือเกิน ...มีสิ่งหนึ่งมากระทบหน้าผมฉาดเบ้อเร่อ ผมตกใจตัวชาวูบเซไปนิดหน่อย... แต่มันก็ไม่มีอะไร! ไม่มีใครในที่นั้น! มีแต่ความมืด! และความว่างเปล่าของทางเดิน!