ทั้งปากและกำลังกาย แต่ผมเห็นว่าน่าสงสารที่สุด มนุษย์ที่มีจิตใจอย่างอื่นเขาก็มีสุขสบายกันตามทางของเขาเช่นกัน แต่เหตุใดน้าเกียรติของผมมาจับใจเอาชีวิตชนิดนี้เข้ามาเป็นประจำตัว ฐานะของเขาก็บอกเราอยู่แล้วว่าคงจะเป็นนักการเมืองอย่างฝืดๆ แร้นแค้น เต้นโหยงเหยงไปตามกำลังใจแห่งตนเท่านั้น แต่เครื่องประกอบความสำเร็จที่จะให้เป็นนักการเมืองที่สมบูรณ์นั้นไม่มีเลย เพียงบ้านที่จะพักอาศัยกายก็ยังไม่มี หรือทุกๆ คนที่ผมรู้จักอยู่โดยที่มาติดต่อกับน้าเกียรติก็เช่นเดียวกัน ดูทุกคนช่างสำคัญนัก แต่ทุกคนก็ไม่มีเครื่องประกอบในกิจการของตัวเลยทั้งนั้น เราจะเอาชีวิตของเราเป็นประกันกับประชาชนกระนั้นหรือ คนอีกมากมายที่ยกย่องเคารพนับถือน้าเกียรติหรือเพื่อนน้าเกียรติว่าเป็นผู้นำแห่งการปกครองที่ดีนั้น ผมคิดว่ามีแต่คนฟังมากกว่าจะเอาจริงเอาจัง ทำตัวอย่างน้าเกียรตินี้นานเข้าๆ ก็เป็นคนเพ้อไปคนเดียว คนที่จะชอบฟังความเห็นของน้าเกียรติก็มีบ้าง แต่เขาก็กินข้าวของเขา น้าเกียรติก็กินข้าวของน้าเกียรติ ถ้าไม่มีกินละก็อดไป ถ้าโมโหเกิดขึ้นในเมื่อพูดอะไรแล้วไม่เป็นผล ทุกๆ อย่างก็เป็นผลร้ายแก่ตัวเอง อย่างเท่าที่น้าเกียรติกำลังเป็นอยู่เดี๋ยวนี้ แม้แต่มีรังที่ขออาศัยเขาอยู่ก็ยังอยู่ไม่ได้ต้องหลบลี้หนีหาย
เราสามคนกระวนกระวายกันจนรุ่งเช้า และก็ไม่มีอะไรจะดีขึ้น ความแจ่มแจ้งแห่งการตายของน้าเกียรติจากข่าวบ้าๆ ของเราก็ไม่ดีขึ้น หนังสือพิมพ์ของเราเป็นหนังสือพิมพ์เวลาเย็น จึงไม่มีข่าวอะไรให้เรารู้ได้ในตอนเช้า ต่อเมื่อสายๆ นั่นแหละจึงจะมีข่าวมาให้เราพิพม์เป็นข่าวว่ามีอะไรๆ กันบ้าง ผู้อ่านข่าวตอนเย็นจะได้รู้ได้อ่านกัน ฉะนั้นเช้าขึ้นเราก็ไม่มีอะไรจะรู้ว่าข่าวบ้าๆ เมื่อคืนนี้จะเป็นจริงไปได้หรือเปล่า เช้านั้นผมต้องขึ้นไปช่วยลุงพัฒน์และป้าน้อยเปิดสำนักพิมพ์บนตึก ทำความสะอาด เรื่องเช่นนี้ก็น่าเห็นใจกัน ลุงพัฒน์ยังเห็นใจผมว่าผมกลัวภูตผีปีศาจจึงเอาไปนอนด้วย ครั้นเมื่อคืนนี้ทั้งผม ลุงพัฒน์ และป้าน้อยก็โดนดีเข้าด้วยกัน แล้วลุงพัฒน์น่ะหรือจะไม่สะดุ้งสะเทือนหวาดๆ ตามห้องต่างๆ ของตัวตึกทั้งบนและล่าง
