ข้ามไปเนื้อหา

หน้า:เปิดกรุ (๒) - เหม เวชกร - ๒๕๓๘.pdf/65

จาก วิกิซอร์ซ
หน้านี้ยังไม่ได้พิสูจน์อักษร
72
 

ทางนั้นมันก็กระทืบหมาดำตัวนั้นทุกที" ผมสะดุ้งทั้งตัว ใจวูบขนหัวลุก คุณเช็งคุณอั้นตาค้าง

      "ยังงั้นพวกฉันก็โดนเข้าแล้ว" คุณอั้นร้อง
      "เจ้าค่ะ เขาเอาทุกคนล่ะค่ะ ถ้าเข้าไปในที่ของเขา" หญิงแม่ลูกอ่อนพูด พวกเราทุกคนตะลึงนิ่ง มองหน้ากันแล้วถอนใจยาว ดีที่พวกเราได้ตัดสินใจเข้ามานอนกันเสียในกระท่อมตามที่เขาได้เชิญเรา ถ้ากางเต็นท์นอนข้างนอกกระท่อม ยามดึกเราจะพบอะไรอีกก็ไม่ทราบ เท่าที่พบมาแล้วใครจะนึกว่าจะพบดังนั้น
     "แหม! เราเป็นพระแท้ๆ มันยังหลอกเราได้" คุณอั้นว่า
      "พระอย่างเราไม่ใช่หมอผี มันก็ไม่กลัวเรา!"  คุณเช็งพูดแล้วหัวเราะแห้งๆ
      "เรื่องผีละก็ พระเจ้าอะไรก็เถอะ มันเอาทั้งนั้น" คนแก่นั้นพูดแล้วหัวเราะ ก็เลยหัวเราะกันเป็นสนุกไปด้วยกัน
      คนในกระท่อมคนหนึ่งได้จัดการต้มน้ำร้อน แต่ที่ย่านนั้นไม่มีใบชาเขาจึงไปเด็ดใบไม้อะไรมาไม่รู้ ปิ้งไฟแล้วหอมฟุ้ง เอาชงน้ำแทนใบชา เขาถวายพระ พระท่านก็ฉันตามศรัทธา นั่งไปนึกไปผมยังขนลุก เมื่อตอนอ้ายบักสอยกระทืบลูกหมาดำตัวนั้น ผมอยากจะเข้าไปต่อยมัน โดยเชื่อล่ำตัวเองและแข็งแรง แต่เข้าไปต่อยจริงๆ แล้วผมจะเป็นอย่างไรบ้างก็ไม่รู้ เพราะมันไม่ใช่คน ดีแต่ระงับใจไว้ได้
      เจ้าของบ้านได้คุยอะไรต่ออะไรกับพวกเราเป็นอันดี พวกเด็กเล็กๆ ห่วงนอนก็นอนกันไป พวกผู้ใหญ่คงคุยกันไป และเขาแนะทางเดินให้เราว่าควรจะยึดแนวทางรถไฟสายเล็กนี้เดินไปจะพบสถานีอีกหลายสถานี แล้วจะไปผ่านศาลเจ้าพ่อเขาตก ที่ตรงนั้นรถไฟจะหยุดให้คนไหว้เจ้าพ่อกัน มีดอกไม้ธูปเทียนขาย เมื่อถึงศาลเจ้าพ่อแล้วจะไม่เดินตามทางรถไฟไปก็ได้ เดินตามทางป่าละเมาะและทุ่งบ้างละเมาะบ้าง  เป็นทางลัดเข้าพระพุทธบาทเลย เดินไปก็จะสวนทางกับผู้ที่เขามาจากพระพุทธบาทจะผ่านศาลเจ้าพ่อไปสู่ถ้ำมหาสนุกและพุกร่าง เราเดินสวนทางกับพวกนั้น