หน้านี้ยังไม่ได้พิสูจน์อักษร
83
นายกระจ่าง แต่พอใด้ยินว่าขาดใจตายแล้วใจผมเสียวปลาบขนลุกซู่เพราะมันปอดลอยอยู่ก่อนแล้ว พอรู้ว่าตายแน่ปอดกระเส่าเลย บอกตรงๆ ว่าผมกลัวจนสุดขีด กลัวผีนายกระจ่างขึ้นมาทันที เพราะผมเป็นเพื่อนกับคนฆ่านายกระจ่าง ผีนายกระจ่างต้องเล่นงานผมแน่ๆ นายอู๋โต้โผโดดลงจากเวทีวิ่งไปขึ้นศาลา เพื่อดูศพนายกระจ่าง ผมเลยนั่งอยู่คนเดียวรู้สึกหนาวสะท้าน คืนนี้ผมจะทำประการใด จะเข้าใกล้ใครให้พออุ่นใจก็ทำไม่ได้ เพราะไม่คุ้นเคยกับใครทั้งนั้น
โต้โผใหญ่จัดการผ้าคลุมหน้าศพแล้วต้อนพวกผู้หญิงกลับมาโรงแสดง ส่วนศพนั้นทางตำรวจเฝ้าอยู่ ผมได้ยินเสียงพวกที่เดินกลับมาโรงแสดงพูดกันเบาๆ แต่ยังสอดหูได้ยิน
"พี่จ่างตาค้าง หลับไม่ลง" ผมเสียวเข้าไปในปอด
ตัวโต้โผรู้ดีว่าพวกผู้หญิงจะกลัวผี จึงสั่งลูกน้องให้จุดตะเกียงตลอดคืน พวกตัวตลกและตัวเสนาช่วยกันรื้อฉากปล่อยให้โล่งโถงมองเห็นกันถนัด ไม่มีการบังการปิดให้เกิดกลัวกันละ ผมรู้สึกว่าเข้าทีดีมาก พวกผู้หญิงไม่่ได้อาบน้ำเลยทุกคน เข้าจับกลุ่มนั่งเงียบตรงกลาง พวกผู้ชายนั่งล้อมรอบต่างคนต่างมองขึ้นไปบนศาลา มองเห็นศพนอนหงายผ้าคลุมอยู่ เมื่อเหตุดังนี้ตำรวจสองคนก็กลับสถานีไม่ได้ ต้องเฝ้าศพกว่าจะมีการสอบสวนเสร็จ แต่เขาสองคนถอยห่างไปนั่งคนละมุมกับศพ แอบเอาเหล้าที่เจ้าภาพให้ดื่มพอใจชื้น ส่วนผมนั้นเหมือนใบ้นั่งเงียบ เข้ากับใครไม่ได้ ได้แต่เอาเหล้าเป็นเพื่อน แต่ในครู่นั้นเองก็มีตัวเสนาตัวหนึ่งเดินเข้ามาหาผม มีขวดเหล้าถือติดมือมาด้วย
"ไง!" ผมกำลังใจลอยถึงกับสะดุ้ง "ลื้อจะว่ายังไงล่ะ เพื่อนลื้อหนีไปแล้ว" เขาพูดแล้วนั่งลงใกล้ๆ ผม
"จ้ะ ฉันหมดปัญญาหมดหนทางไม่รู้จะไปไหน" ผมตอบไปด้วยใจจริง นายคนนี้ใครๆ เรียกว่านายผู้ใหญ่ "รอพรุ่งนี้เท่านั้น ฉันก็จะกราบลาโต้โผไปเร่ร่อนไปตามยถากรรม" ผมว่า
