หน้านี้ยังไม่ได้พิสูจน์อักษร
13
เองอย่างไม่มีครู เห็นเขามาก็มาคิดทำเอง จึงยังไม่แน่ใจว่าจะดังหรือไม่ดัง ความจริงน้าชายห่างๆ ของผมคนหนึ่งแกชื่ออั๋นบ้านแกอยู่ในคลองบางสะแก แกเคยรับปากผมว่าจะทำให้ผมเล่นสักอัน แต่นานๆ แกจะมาสักทีผมก็คอยแล้วคอยเล่า มือคลำจังหันที่ยังไม่สมบูรณ์ไปใจก็นึกถึงน้าอั๋นไป ก็พอดีได้ยินเสียงยายที่นั่งอยู่ท้ายครัวตะโกนทักเรียกชื่อคนที่ผมคอยนักคอยหนา
"อ้าว! นั่นเจ้าอั๋นรึ" พอผมได้ยินคำนี้เท่านั้นก็ดีใจ โดดพรวดออกจากห้องตรงไปที่ยาย แต่ไม่เห็นน้าอั๋น เห็นแต่ยายนั่งทำอะไรอยู่คนเดียว
"ไหนเล่ายายน้าอั๋น!" ผมถามแก แกกลับเลิกคิ้วมองดูผม
"อ้าว! มันไม่ได้เข้าไปหาเอ็งรึ"
"เปล่าจ้ะ"
"ถ้ามันเลยไปบ้านโน้นกระมัง"
"เขาแน่หรือจ๊ะยาย!"
"บ๊ะ มันยังยิ้มกะข้านี่หว่า"
"เอ๊ะ! ยายจ๋า เมื่อกี้ยายเห็นน้าอั๋นเขาถือจังหันมาด้วยหรือเปล่า"
"ไม่เห็นว่ะ ไม่เห็นมันถืออะไร มันยังยกมือไหว้ข้านี่ ไม่เห็นมีอะไร"
ผมเสียใจวูบ ถ้าน้าอั๋นไม่ถือจังหันติดมือมาก็แแปลว่าน้าอั๋นไม่ได้ทำให้อีกตามเคย รู้สึกเสียดายเป็นกำลังนานๆ แกจะออกมาจากคลองบางสะแกสักหน ด้วยความอยากพบผมจึงเดินออกไปดูข้างนอกบ้าน เมื่อมองไม่เห็นจึงเลยไปบ้านยายอ่อง เพราะตามเคยถ้าเขามาหายายเขามักจะเลยไปบ้านยายอ่องทุกคราว ถูกคอกันนักกับน้าสมลูกชายยายอ่องเรื่องกระบี่กระบอง คุยสามวันไม่จบ
ไม่พบน้าอั๋นที่บ้านยายอ่องอย่างคิดไว้ จึงเดินดูแถวใกล้ๆ จนทั่วก็ไม่พบ กลับเข้ามารายงานกับยายตามนั้น
"เอ! ตาจะฝาดไปกระมังนี่หว่า" ยายว่า "แต่มันยืนอยู่ที่ประตูนั่นแหละ พอข้าทักมันแล้วข้าก็ก้มหน้าทำอะไรของข้า แแล้วมันไปเสียข้างไหนนี่หว่า"
