หน้านี้ยังไม่ได้พิสูจน์อักษร
14
แกบ่นแล้วมองตาผมอย่างขอความเห็น
"ยายเห็นใครก็ไม่รู้" ผมพูดอย่างรำคาญใจ นึกเสียดายที่ไม่ได้พบกัน พูดแล้วเลยเดินเข้าห้องอย่างหมดหวัง หยิบนิทานอีสปมาอ่านดับความพลุ่งพล่านในที่สุดก็หลับไป
เป็นเวลาบ่ายสักสามโมงเย็น ผมตกใจตื่นโดยมีเสียงใครมาพูดอย่างร้อนรนกับยาย และมีเสียงยายโต้ตอบบ้างบางคำและก็เป็นเสียงตกใจเช่นกัน ผมรีบออกจากนอกห้องไปที่เขาพูดกันนั้นก็พบหญิงคนที่บ้านน้าอั๋นนั่งพูดอยู่กับยายคือพี่สอน
"ข้านึกไม่ผิดเชียวอีสอนเอ๋ย พอเห็นหน้ามันมาที่ประตูเมื่อเช้านี้แล้วก็หายไป ข้านึกสังหรณ์ใจ อนิจจังทุกขังอุตส่าห์มาให้เห็น"
คำพูดของยายคำนี้สะกิดใจผมพิลึก
"อะไรจ๊ะยาย?"
"อ้ายอั๋น! ตายเมื่อเช้ามืดนี่เอง"
ผมตกใจตัวชาวูบคล้ายจะล้มลงทั้งยืน รีบทรุดลงนั่ง
"แหม! ใจคอฉันไม่อยู่กับตัวเลย" พี่สอนพูดต่อ "มันเพิ่งจะเข้าไปถึงหมู่บ้านฉัน อ้ายเก๊าที่แพขายของใกล้บ้านก็ตายเมื่อวานนี้" พี่สอนหยุดพูดแล้วยกแขนตัวเองขึ้นดู "แหม ฉันขนลุก" แล้วพูดต่อไปด้วยกระซิบ
"เมื่อคืนนี้ยายทวดแกฝันไปว่า มีใครไม่รู้มาบอกแกว่าการไข้คราวนี้จะกินคนอีกไม่น้อย จนกว่าหลุมศพจะฝังซ้อนกันนั่นแหละจึงจะหยุด" พี่สอนพูดแล้วกอดอกจนตัวลีบ ส่วนอาการของยายนั้นหน้าขาวเผือดดวงตาเปิดกว้าง สำหรับอาการผมเองนั้นมองไม่เห็นตัวเอง รู้สึกเพียงว่าใจคอสั่นและเต้นไม่เป็นระเบียบ
"ไปกันเถอะยาย" พี่สอนเตือน "เขาให้รีบมาบอกยายเร็วๆ พอพลบจะเอาศพไปฝัง หมอหลวงเขาเร่งให้ฝังแต่กลางวัน ขอผัดเขาไว้บอกญาติให้ทั่วกันก่อน"
