หน้านี้ยังไม่ได้พิสูจน์อักษร
23
"เรื่องน้าอั๋น"
พอออกชื่อน้าอั๋น ทั้งยายและผมผงะไปตามๆ กัน สำหรับผมใจเสียวปลาบ ชื่อนี้เป็นชื่อที่กลัวเสียเหลือเกิน แม้แต่ยายเองก็ดูๆ จะมีความรู้สึกอย่างผม
"ทำไม?" แกถามสั้นๆ
"มีเรื่องจ้ะยาย จะเล่าให้ฟัง" พี่สอนมีนิสัยปากพูดไป มือไม้ไม่ตบพื้นก็ตบเข่าผู้ฟัง
"หลวงน้าปั่นที่วัดนั่นแหละ ท่านว่าน้าอั๋นมาเข้าฝันท่าน ในฝันบอกว่าน้าอั๋นน่ะยังไม่ตาย เวลานี้ฟื้นอยู่ในหลุมแล้ว มาขอให้ท่านช่วยกันขุดเขาขึ้นจากดินเถิด หายใจแทบไม่ออกอยู่แล้ว แต่ขอให้ขุดเขาขึ้นตามเวลาที่กำหนดให้ คือให้เป็นเวลาเย็นจวนพลบค่ำ และขอให้ญาติพี่น้องไปรับกันทั่วหน้า เวลานี้ตาแกรีบบอกวงศ์ญาติทุกคน ฉันรีบมาบอกยาย"
ยายฟังพี่สอนพูดแล้วมีสีหน้าสงสัยสนเท่ห์จะเชื่อก็ไม่ใช่จะไม่เชื่อก็ไม่เชิงแต่ผมนั้นชักหนาวขึ้นมาอีก จะอย่างไรก็ตาม แม้แต่จะรู้ว่าน้าอั๋นจะฟื้นกลับขึ้นมาเป็นคนอีกก็หาเกิดความยินดีไม่ เพราะใจมันแน่เสียแล้วว่าน้าอั๋นคือผีอย่างแน่นแฟ้น เมื่อตอนรู้ว่าตายก็กลัว ครั้นรู้ว่าจะฟื้นก็กลัวอีก จะเป็นไปได้อย่างไรคนตายแล้วลงหลุมไปแล้วตั้งหลายวันจะกลับฟื้น ถึงฟื้นขึ้นมาได้ผมก็ไม่กล้าจะพบหน้าแกได้ ยายนั้นนั่งนิ่งอึ้ง พี่สอนก็กล่าวสนับสนุนข่าวอยู่ไม่ขาดปาก อ้างว่าเรื่องอย่างนี้เคยมีอยู่บ่อยๆ ตามข่าวตายแล้วฟื้นมีถมเถไป ตายไปตั้งเจ็ดวันฟื้นขึ้นมายังมี ยังเล่าว่าได้ไปพบกับญาติที่ตายไปแล้วที่เมืองผี
"จริงจ้ะยาย เขาว่ากันว่าคนที่ฟื้นกลับมาเล่าว่าเมื่อตอนไปมีพวกยมบาลมาจับตัวไป ครั้นถึงนายใหญ่มีการตรวจบัญชีกัน ก็ว่าคนนี้ยังไม่ถึงที่ตาย แต่ลูกสมุนจับตัวไปผิด หัวหน้ายมบาลจึงส่งตัวผู้นันกลับมา และยังมีชีวิตอยู่จนเดี๋ยวนี้ก็มีหลายคน"
"คุณปั่นแกจะฝันไปเองกระมังวะ" ยายแย้งอย่างไม่หนักแน่น
