หน้านี้ยังไม่ได้พิสูจน์อักษร
29
ชูกำลังมากรอกผู้ที่ฟื้นให้มีกำลัง แล้วมีการสวดต่ออายุกันเลย คนแก่พร่ำรับมิ่งชิงขวัญขอให้อายุยืนจนกว่าจะแก่เฒ่า
เจ็ดวันผ่านหลังไป แผลตามตัวของผู้ฟื้นจึงค่อยหายลงบ้าง เกือบจัดว่าเป็นคนธรรมดานั่งลุกได้นานๆ อาหารก็เริ่มรับประทานได้บ้าง พวกญาติจึงรับกลับบ้าน และคิดกันไว้ว่าจะฉลองขวัญให้สาสมกับที่คืนร่างเป็นมนุษย์อีกดังเกิดใหม่ และบ้านที่กลับมาอยู่ก็เป็นบ้านที่เขาตายนั่นเอง ยายกับผมจะต้องอยู่จนเขาฉลองกันเรียบร้อย
จะเพราะอะไรก็แล้วแต่ใจผมยังระแวงๆ แม้แต่จะทราบว่าเดี๋ยวนี้น้าอั๋นฟื้นคืนชีพเป็นคนเรานี่แล้ว แต่มันก็ยังแว่วๆ อยู่ว่าแกคือศพที่ตายแล้วเจ็ดวัน ขุดขึ้นมาก็เน่าเฟะ หากจะรักษาหายก็คงไม่ไว้ใจอยู่นั่นเอง ตั้งแต่ฟื้นขึ้นมาและมาอยู่บ้านยังไม่เคยสบตากันเลย นัยน์ตาแกบัดนี้เป็นนัยน์ตาอีกคู่หนึ่งซึ่งผิดไปจากแววตาน้าอั๋นแต่เก่าก่อน มีแววลึกและคมเฉือนหัวใจนัก บางคราวคล้ายจะมองใครๆ โดยกิริยาแอบๆ มีเล่ห์กระเท่ห์ ผมสังเกตเสมอ และนึกเห็นว่านัยน์ตานั้นเป็นตาของผู้มีจิตคิดประทุษร้ายโดยแท้ และที่ใจสงสัยทำให้เกิดขยาดกลัวก็เพราะน้าอั๋นเคยรักผมดี แต่บัดนี้ไม่มีกิริยาหรือแววตาว่าจะรักผมเหมือนที่เขาเคยรักแต่เก่าก่อน ยิ่งกว่านั้นทำไม่รู้จักผม คล้ายๆ จะจำผมไม่ได้ หรือว่ายังไม่หมดความเจ็บไข้ ประสาทจะไม่คงเดิมฟั่นเฟือนจำใครและเรื่องราวอะไรไม่ได้ แววตานั้นจึงไม่เป็นแววตาเดิม และข้อสังเกตที่น่าสงสัยอีกข้อ คืออ้ายแว่นสุนัขเลี้ยงเก่าแก่มันไม่ยอมเข้าใกล้น้าอั๋น ทั้งๆ ที่มันเคยรักน้าอั๋นมาก ถ้าหน้ามันกับหน้าน้าอั๋นตรงกันเข้าเมื่อใด มันจะฮื่อเบาๆ และถอยหลัง
สำนักของน้าอั๋น พวกญาติได้จัดให้อยู่เรือนหลังหนึ่งไม่มีฝาเลยดูคล้ายโรงโขน ครั้นจะให้อยู่รวมกับพวกญาติ ตัวคนเจ็บไม่ยอมจะอยู่ร่วม ขออยู่สันโดษ หากว่าจะมีบ้านอีกสักหลังซึ่งไม่ติดต่อกับใคร เขาคงจะขออยู่หลังนั้น แต่หากจนใจ เพราะเรือนทุกหลังมีคนอยู่เต็มหมด จะยึดเป็นสิทธิ์แต่ผู้เดียวได้ก็แต่เรือนแบบโรงโขนฝาไม่มีนั่นเอง
