หน้านี้ยังไม่ได้พิสูจน์อักษร
30
ผมเคยถูกใช้ให้นำอาหารไปให้น้าอั๋นโดยผู้เดียวตัวต่อตัวครั้งหนึ่ง เกิดอึกอักถึงกับบอกปฏิเสธอย่างแข็งแรง ไม่ยอมเด็ดขาดที่จะใกล้กรายน้าอั๋น นับแต่แกนั่งๆ นอนๆ เรือนโรงโขนมาก็หลายวัน ผมไม่เคยเข้าไปใกล้เลย มองแต่เพียงห่างๆ
คืนนั้นเกือบค่อนรุ่ง ห้องนอนของผมอยู่ทางด้านหนึ่งห่างเรือนโล่งนั้นเล็กน้อย ถ้าโผล่หน้าต่างก็เห็นภาพมนุษย์ครึ่งคนครึ่งผีได้ถนัดชัดเจน เมื่อผมปวดปัสสาวะลุกจากมุ้งโงนเงน อดที่จะมองจากช่องหน้าต่างออกไปไม่ได้ เพราะผมอยู่ในแง้มมืด อาจมองทางโน้นได้ข้างเดียว ที่น้าอั๋นนอนนั้นเขาจดตะเกียงตามไฟไว้สว่างตลอดรุ่ง จึงมองเห็นร่างของแกได้ถนัด แปลกใจที่แกไม่ยักนอน แกนั่งอยู่บนที่นอนเงียบๆ มุ้งตลบขึ้นไม่เอาลง แสดงว่ายังไม่ได้นอนเลย แต่ผู้คนในบ้านนอนกันเงียบ นับว่าในยามนั้นและบ้านนั้นมีมนุษย์ที่ยังไม่หลับคือผมกับน้าอั๋นเท่านั้น และทุกๆ สิ่งเงียบสงัดสงบนิ่งแม้แต่เสียงจิ้งจกตุ๊กแกก็ไม่มี นานๆ มีเสียงไก่ขันอยู่ไกลๆ นึกใจคอไม่ค่อยดี นึกเสียใจตนเองที่เกิดมาปวดปัสสาวะในยามนี้ ถ้าหากน้าอั๋นเหลือบมาเห็นแล้วร้องเรียกให้ไปหาจะว่าอะไรกันนี่ นกกุ๊กร้องอยู่ยอดไม้ใกล้วังเวงน่ากลัว น้าอั๋นนั่งเฉยไม่กระดุกกระดิกคล้ายรูปปั้น นกแสกบินร้องข้ามหลังคาไป ผมสะดุ้งเสียวใจถึงกับทรุดนั่งลงพ้นหน้าต่าง แต่แล้วกลับคุมสติลุกขึ้นยืนเพราะจะเดินเข้ามุ้ง
ในชั่วระยะที่ผมขยับกายนั่นเอง ผมเหลียวหน้าไปดูทางน้าอั๋น มนุษย์ผู้น่ากลัวนั้นได้ลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็วบิดเนื้อบิดตัว อย่างเมื่อยขบ เหลียวซ้ายแลขวาเหมือนจะมองใคร ผมตกใจตาค้าง อย่างไรกันนี่ น้าอั๋นมนุษย์ครึ่งดีครึ่งเสียลุกยืนได้แมื่อไร แต่แรกหมอบอกว่าเส้นสายตายหมดถึงกับจะเป็นง่อย เนื่องจากถูกมัดด้วยตราสังและฝังดินถึงเจ็ดวัน ร่างกายจึงชากลายเป็นง่อยไป ปกตินับแต่กลับมาจากหลุมได้แต่นั่ง ยืนไม่ได้ พูดก็ไม่ได้ แต่เวลานี้แกลุกขึ้นได้ในยามดึก หากจะนับว่าบุญกุศลเส้นสายเกิดมาหายอย่างรวดเร็วโดยไม่นึกไม่ฝันเช่นนี้ ก็น่าจะดีใจแก่ตัวแกเองและดีใจ
