หน้านี้ยังไม่ได้พิสูจน์อักษร
31
ในวงศ์ญาติด้วย
ผมเกิดสะกิดใจขึ้นและขนลุกเกรียวถ้าหากแกลุกขึ้นได้ด้วยเหตุอื่นล่ะ? นึกไปก็ใจสั่น ไม่เคยมองแกนานๆ เลย คราวนี้ต้องมองนานเพราะเกิดสงสัยและทั้งถือว่าตัวเป็นต่ออยู่ในที่มืดกว่า มองดูได้ข้างเดียว ข้อสงสัยแกจะทำอะไรต่อไป? แกยังยืนเฉยคล้ายไม่แน่ใจอะไรของแกเอง น้าอั๋นฟื้นมาคราวนี้มีอะไรผิดๆ ไปมากมายมิใช่น้าอั๋นคนเดิม แต่เจ้าร่างกายของแกเท่านั้นที่แสดงว่าเป็นน้าอั๋น และหลุมที่ขุดขึ้นมาก็เป็นหลุมที่มีไม้ปักชื่อน้าอั๋นโดยถูกต้อง
จะเป็นเพราะผมคนเดียวหรือไรไม่ทราบได้ ที่ไม่ยอมคิดว่าร่างกายที่เห็นนั้นคือตัวน้าอั๋นจริงๆ เคยได้ยินผู้ใหญ่เล่าว่ามีคนตายไปแล้วสามคืนศพไม่เน่า ญาติจึงเปิดฝาโลงไว้คอยให้หมดสงสัย และก็กลับฟื้นได้จริง แต่น้าอั๋นนี่เขาทั้งผูกทั้งมัดคลุมผ้า ใส่โลงตอกตะปูฝังดินตั้งเจ็ดวันแล้วกลับฟื้นขึ้นมาได้ ทำให้เป็นปัญหาว่าน้าอั๋นที่เห็นอยู่นี่เป็นมนุษย์หรือเป็น...
น้าอั๋นบ่ายหน้าเดินไปยังห้องหนึ่งอย่างช้าๆ เหลียวหน้าซ้ายขวาและเข้าไปในห้องนั้น ทิดจุ่นลูกพี่ลูกน้องกันนอนอยู่ในห้องนั้น เสียงสุนัขใต้ถุนได้หอนขึ้น ผมตกใจหัวใจวูบเหมือนมันจะออกมาทางปาก ผมโผนเข้ามุ้งปลุกผู้ใหญ่ที่นอนด้วยกันอย่างกระหืดกระหอบ เจ้าประคุณเอ๋ยแกช่างขี้เซา กว่าจะรู้เรื่องราวเสียงอื้ออ้าอืดอาด ผมกลัวจะเสียเวลาจึงฉุดมือแกมาที่หน้าต่างและชี้ให้แกดูไปยังที่นอนน้าอั๋น เอ๊ะ! อะไรกันนี่ น้าอั๋นคงนอนอยู่กับที่ดังเดิม เมื่อกี้แกลุกไปห้องโน้น ทำไมกลับมาเร็วนัก
"อะไรกัน?" ผู้ใหญ่นั้นกระซิบถามผม ดวงตาแกก็จับดูไปทางน้าอั๋นอย่างสงสัย ผู้ใหญ่คนนั้นทิดก๋อยนั่นเอง
"เมื่อกี้แกลุกเดินไปห้องทิดจุ่น" ผมบอกแกเสียงสั่นๆ และลังเลใจเป็นกำลัง
"ฮ้า! จะลุกได้อย่างไร คนเป็นง่อย" ทิดก๋อยดุและบ่ายหน้าจะเข้ามุ้ง
"โธ่ ฉันเห็นจริงๆ น้าก๋อย เดินไปได้จริงๆ"
