หน้านี้ยังไม่ได้พิสูจน์อักษร
32
"มึงตาฝาดไปน่ะซี"
ผมหมดทางพูด ไม่มีอะไรจะพูดได้อีกนอกจากอึดอัดนึกงงงัน ชั่วเวลามาปลุกทิดก๋อยสองสามอึดใจ น้าอั๋นกลับมานอนเสียแล้ว ผมเลยกลายเป็นคนตาฝาด ให้ตายเถอะ เห็นกับตาจริงๆ คลานเข้ามุ้งตามทิดก๋อย ตั้งใจจะนอนต่อไป แต่ไม่หลับ ใจมันครุ่นคิดถึงภาพที่เห็นเมื่อกี้ หูคอยแว่วฟังเสียงอยู่ตลอดเวลา สักครู่ทิดก๋อยก็กรนต่อไป ตกลงในบ้านเวลานั้นมีคนที่ไม่หลับเพียงสองคน คือผมกับน้าอั๋น
ตอนรุ่งเช้า ไม่มีใครรู้เรื่องราวอะไรในยามดึกนั้นเลยทุกคน ต่างคนต่างมุ่งหน้าประกอบกิจของตนไป ผมนั้นเป็นคนคอยจับตาดูกิริยามนุษย์ครึ่งผีและคอยดูความผิดแผกของทิดจุ่น อยากรู้ว่าทิดจุ่นจะเป็นอะไรบ้าง ให้ตายซี ทิดจุ่นเป็นไข้ขึ้นตอนสายและเป็นอย่างอาการหนัก ตาแดงก่ำดังสายเลือด พูดไม่เป็นภาษา ตอนนี้เองทิดก๋อยหันมองดูผมและชักจะเชื่อเหตุการณ์ตอนดึกที่ผมเล่าให้ฟังขึ้นบ้าง และตกตอนบ่ายนั่นเองทิดจุ่นได้ตายลงโดยหมอปะทะไม่อยู่ มีการฝังกันอีก แต่ผมไม่เอาแล้วเข็ดจนตายไม่ไปกับเขา คงอยู่บ้านกับคนอีกหลายคน การโกลาหลได้เกิดขึ้นอีกอย่างหนักอีกสองสามวันคนบ้านติดๆ กันได้ตายไปอีก ผู้หญิงสองผู้ชายสาม ยายผมขลาดต่อการไข้กว่าใครๆ แกรีบพาผมข้ามคลองไปอาศัยบ้านพรรคพวกเยื้องกันเล็กน้อยพอตะโกนกันถึง ครั้นจะกลับบ้านเสียเลยก็น่าเกลียด ด้วยเป็นยามกุลียุค
อีกหลายคนในบ้านเริ่มระแวงและเพ่งเล็งถึงมนุษย์ครึ่งผีครึ่งคนขึ้นบ้างแล้ว แต่ทิดก๋อยนั้นเชื่อแน่เลย แอบกระซิบกับผมว่า "หะแรกกูไม่เชื่อมึงว่ะ" ทุกคนต่างตีห่างไม่กล้าจะมีใครเข้ากล้ำกรายน้าอั๋น มีแต่ตาซึ่งเป็นพ่อของน้าอั๋นเท่านั้นคงเข้าใกล้ชิดตามเคย พอรุ่งขึ้นคนไข้อีกห้าคน หญิงสองชายสามที่เจ็บอยู่ก็ตายลง เกิดการตายในละแวกบ้านใกล้เคียงน้าอั๋น จึงร้อนถึงกำนันผู้ใหญ่บ้าน บังคับคนที่ยังไม่เจ็บให้ย้ายหนีไปโดยเร็ว พวกคนแก่กระซิบด่าแช่งชักหักกระดูกมนุษย์ครึ่งผีอย่างกระซิบกระซาบ
