หน้านี้ยังไม่ได้พิสูจน์อักษร
35
รวมชายได้หกคน ถือคบเพลิงและอาวุธครบมือลงเรือ พวกชาวบ้านใกล้เคียงทั้งสองฟากโผล่หน้าดูกันสลอน บางบ้านเอาเรือออกมาสมทบ
เดินขบวนขึ้นบนลานบ้าน แสงไฟสว่างไสว ผมมองดูอยู่ด้วยหัวใจระทึก อยากจะทราบว่าผลมันจะลงเอยประการใด พวกที่ไปทำเสียงให้คึกคักเอะอะจนฟังไม่ได้ศัพท์ คนเหล่านั้นแห่กันขึ้นเรือน แสงไฟที่ลานดินจึงมืดลง ผมรอฟังผลอยู่เกือบชั่วโมง พวกนั้นก็ลงเรือกลับ พวกเราที่บ้านพยายามเพ่งตาดูว่าตาแกกลับมาด้วยหรือเปล่า แต่ก็มองไม่ถนัดเพราะคนหลายคนบังกันหมด พอเรือเทียบฝั่งพวกเราก็เฮลงไปถามกัน
"ทิดไกรตายเสียแล้ว" เป็นเสียงร้องบอกจากพวกนั้น
"ใครตาย?" ยายผมร้องถามเสียงหลง
"ทิดไกร" ตอบสั้นๆ
พอขาดเสียงยายร้องไห้โฮ ทิดไกรคือตานั่นเอง พี่สอนก็ร้องไห้ประดังมาด้วย
พวกที่ข้ามไปเล่าให้ฟังอย่างกระหืดกระหอบว่า พอขึ้นไปบนเรือนก็พบตานอนตายอยู่แล้ว ตาปลิ้นโปนแบบถูกบีบคอ นอนหัวห้อยอยู่ที่นอกชาน ส่วนน้าอั๋นหายไปอย่างประหลาด บัดนี้แน่ใจกันแล้วว่า น้าอั๋นนั่นคือผีและเป็นผีใครอื่นที่เข้าสิงในร่างกายน้าอั๋นมา ความผิดคือพวกเราไปขุดเอาผีมาขึ้นบ้าน ความลังเลสงสัยในน้าอั๋นแดงขึ้นแล้ว ทุกคนอกสั่นขวัญหายหน้าไม่มีสีเลือด ในครู่หนึ่ง ชาวบ้านใกล้เคียงลงเรือข้ามมาอาศัยบ้านเรากระซิบกระซาบกันเป็นกลุ่มๆ ที่ใครมีเครื่องรางดีแข็งใจกลับฝั่งเดิม มีใครคนหนึ่งเสียงครั่นๆ ด้วยฤทธิ์เหล้า "กูจะตามอ้ายอั๋นกูจะสับให้แหลก สาปมันลงนรกอย่าได้ผุดได้เกิด มันฆ่าพ่อมัน อ้ายสัตว์นรกมาเกิด"
เวลานี้ศพของตาได้เอานอนไว้ที่นั่นก่อน จนกว่าจะรุ่งเช้าจะได้จัดการเอาไปวัด กะไว้ว่าทุกคนจะไปทำบุญที่วัด ที่บ้านนั้นไม่มีใครสมัครใจไปทำบุญ จะต้องทิ้งร้างอย่างนั้นพลางๆ ก่อนตามที่ตกลงกันในหมู่ญาติ
รุ่งเช้า อีกหลายครอบครัวได้อพยพกันข้ามฟากมาอาศัยฟากนี้ ดูอุ่น
