หน้านี้ยังไม่ได้พิสูจน์อักษร
41
...มือที่มันยกชูนั้นโตใหญ่ที่ไม่น่าจะเป็นได้มือมันยาวเกือบติดเพดานศาลา ผมใจหายวูบ...
ศาลาทางเปลี่ยว
เมื่อโรงเรียนหยุด ผมได้มีโอกาสไปเที่ยวที่วัดนกกระจาบ ตำบลบางบาลก็โดยว่าน้าทิมแกจะไปหาอาจารย์ของแก ซึ่งเป็นสมภารอยู่ที่วัดนั้นเพื่อจะไปเอาของดีอยู่ยงคงเหนียว ยายผมรู้เข้าก็เลยฝากตัวผมไปด้วย ขอให้น้าทิมกราบไหว้ท่านอาจารย์ขอของดีให้ผมบ้างสำหรับป้องกันตัว เพราะเกิดเป็นลูกผู้ชายจำเป็นจะต้องมีของดีไว้ประจำตัว มิเสียแรงเกิดเป็นคนเมืองหลวงเก่า เมืองซึ่งเต็มไปด้วยคนดีมีวิชา ถ้าไม่มีไว้บ้างจะกระไรอยู่ อาจารย์คร่ำๆ ขลังๆ มิใช่จะหมดไปเสียทีเดียวในอยุธยา
ท่านอาจารย์เป็นคนร่างสันทัด ผิวเนื้อสองสี มีสง่าราศีน่าเคารพบูชา มีอารมณ์เยือกเย็น พูดน้อย ชอบมองผู้ไปหาอย่างเงียบๆ และพิจารณาอย่างลึกๆ ท่านยิ้มอย่างขรึมๆ เขาค้างที่วัดสองคืน เพราะต้องรอคอยของที่ท่านจะให้ ของรุ่นนั้นท่านจะต้องทำอีกเพื่อน้าทิมและผม รุ่งขึ้นวันที่สาม กว่าจะได้กลับก็ร่วมบ่าย ผมได้เชือกคาดเอวกันอสรพิษและเขี้ยวงา
