หน้านี้ยังไม่ได้พิสูจน์อักษร
53
ล่วมยาตามแกไปในเวลาแกจะไปรักษาใครต่อใครในละแวกนั้น
บ้านเรือนของเราตั้งอยู่ทางหลังตลาด และตลาดนี้ชาวบ้านเรียกกันว่าตลาดบ้านล่าง การตั้งบ้านเรือนของลุงมีคนพูดกันว่าไม่ถูกหลักการค้า ถ้าตั้งร้านอยู่ในตลาดจะดีมาก การค้าเครื่องยาจะเจริญกว่าอยู่เป็นบ้านธรรมดา แต่ลุงผมแกว่าคนดีจริงละก็จะอยู่ที่ใดก็ได้ ต้องมีคนไปหาให้รักษาเอง มาซื้อยาเอง ความคิดของแกเป็นดังนี้จึงต้องตั้งห้างขายยานอกทะเบียนอยู่หลังตลาด ในห้างขายยาของลุงเรามีด้วยกันสี่ชีวิตเป็นเจ้าหน้าที่คือ หนึ่ง ลุง เป็นตัวนายแพทย์ สอง คือผม เป็นผู้ช่วยแพทย์ทุกๆ หน้าที่ สาม พี่อ่อนบุตรสาวของลุง เป็นเจ้าหน้าที่ดูแลกิจการแผนกอาหารและเก็บกวาด สี่อ้ายดอก มีหน้าที่เฝ้าดูแลเห่าหอนพวกศัตรูและมิใช่ศัตรูที่จะย่างเหยียบเข้ามาในเขตหวงห้ามในยามค่ำคืน ตัวบ้านของเราเป็นฝาขัดแตะหลังคามุงด้วยจากตามความนิยมของชนบทนั้น ภายในเต็มไปด้วยเครื่องยาสมุนไพรร้อยแปด ในห้องนอนของลุงเต็มไปด้วยสรรพวัตถุต่างๆ เช่นเครื่องรางทุกชนิด ตะกรุดขนาดต่างๆ ผ้ายันต์ ผ้าธง แขวนไว้ตามฝาห้องพื้นห้องมีโต๊ะบูชาทั้งพระและฤาษีทั้งโต๊ะวางเล่มสมุดข่อยตำรายา ตำราเสน่ห์ ตำราเรื่องแก้ผีๆ สางๆ เต็มไปหมด แทบว่าจะไม่มีทางเดิน เวลาจะเข้าไปนอนแต่ละที ตัวแกเองจะค่อยๆ สอดเท้าเดิน มิฉะนั้นก็น่ากลัวจะเหยียบอะไรแตกหักหมด
ตัวผมนอนในห้องเครื่องยา มีหิ้งติดฝาทุกด้านและในหิ้งก็เต็มไปด้วยรากไม้สมุนไพรร้อยแปด แถมกระบุงกระบายใส่อีกวางไว้ตามพื้นห้อง ความรกเรื้อเป็นที่สองของห้องลุง พี่อ่อนนอนห้องถัดไปอีก ห้องแกไม่รกรุงรังดังคนอื่น แม้ว่าเป็นห้องแคบๆ เรื่องบริเวณของอ้ายดอกไม่ต้องพูดถึง กว้างกว่าใครๆ ในบ้าน คือใต้ถุน จะมีกระบุงตะกร้าอยู่บ้างในที่ยกพื้นก็ไม่มากมายนัก นอกนั้นจะมีที่เหยียดแข้งเหยียดขาได้ทั่วไปในบริเวณรั้วบ้าน
ในคืนเดือนมืดวันหนึ่ง เป็นเวลาที่ตลาดบ้านล่างของตำบลท่าหลวง
