หน้านี้ยังไม่ได้พิสูจน์อักษร
54
สงบนิ่งอยู่ในความเงียบสงัด ทุกบ้านทุกช่องดับไฟนอนเงียบหมด ก็เกิดเสียงเจ้าดอกเห่ากระโชกตามหน้าที่ของมันที่ใต้ถุน เสียงของมันดังพอจะปลุกคนตื่นทั้งบ้าน ผมเงี่ยหูฟังนิ่งอยู่ในมุ้ง ในบัดนั้นก็มีเสียงคนตะโกนร้องเรียกลุงแซงเสียงอ้ายดอกขึ้นมา
"พ่อหมอยะ พ่อหมอ"
เสียงนี้ลุงแกก็ได้ยิน จึงร้องขานออกไป
"นั่นใครยะ?"
"ฉันเองย่ะ พ่อหมอ ทิดก๋อย่ะ"
"ทิดก๋อเรอะ?"
"ย่ะ ฉันเอง"
"อ้อ"
"ช่วยดูอ้ายดอกให้ฉันด้วยเหอะ"
จะว่าไปอ้ายดอกก็นับว่าสำคัญอยู่ในที่นั้น จะเป็นใครก็ตามที่เคยมาหาลุงในเรื่องรักษาและซื้อยา ต้องรู้จักชื่ออ้ายดอกทั้งนั้น
"มีธุระอะไรเล่ายะ?"
"มีย่ะ ธุระร้อนจี๋เลย"
ผมเป็นผู้ช่วยแพทย์มิได้คอยคำสั่งนายแพทย์ละ รีบลุกไปเปิดประตูเรือนและลงไปเปิดประตูรั้วรับแขกผู้มีนามว่าทิดก๋อขึ้นมาบนบ้าน ทิดก๋อนี้เป็นชายหนวดดก นุ่งผ้าพื้นลอยชาย มีผ้าคาดพุง เสื้อไม่ได้ใส่ตามความนิยมของบ้านนั้น ลุงจุดตะเกียงแล้ว ทิดก๋อนั่งพับเพียบอยู่
"ใครเป็นอะไรไปยะ?" ลุงถาม
"อียิ่งมันผีเข้าจ้ะ" นายหนวดดกตอบเสียงตื่นๆ "แหม! ช่วยกันแก้ไขมาแต่หัวค่ำก็ไม่สำเร็จ"
"เอ" ลุงผมครางในคอ "ได้ความไหมยะว่าผีใคร?"
"พวกลาวข้างบ้านเขามาช่วย ได้ความว่า..." ทิดก๋อหยุดพูดคล้ายเกรงกลัวแววตาวาว ขยับตัวเข้าใกล้ลุง แล้วพูดเบาเกือบกระซิบ
