หน้านี้ยังไม่ได้พิสูจน์อักษร
57
อยู่ที่ใด ทิดก๋อชี้ให้ดูว่าอยู่บนหิ้งพระ ทุกคนในบ้านต่างแหงนหน้ามองตามด้วยกันหมด ครั้นแล้วลุงลุกขึ้นยืนและจะไปหยิบของสิ่งนั้น แต่จะด้วยบังเอิญหรืออะไรก็ยากจะพูด พอมือลุงจะถึงของสิ่งนั้น ฟ้าคำรามครืนใหญ่เรือนไหวสะเทือนดังกร๊อบ ทุกคนในบ้านสะดุ้งจนตัวลอย นางสาวเจ้าไข้ร้องกรี๊ดและดิ้นอาละวาดใหญ่ ลุงร้องให้ช่วยกันจับไว้ให้แน่น แกหยิบห่อนั้นมาโดยไม่ฟังเสียง คนไข้ยิ่งดิ้นหนักเข้าซ้ำร้องด่าลุงขรมถมเถ ลุงทิ้งห่อนั้นลงบนพื้นแล้วเอาเท้าเหยียบไว้ เสกเป่ากำกับ
"มึงไปกับกู!" ลุงคำรามอย่างโกรธที่ถูกด่าใส่หน้า
"กูไม่ไป!"
"ไม่ไปมึงก็ตาย"
ทันใดนั้นเอง เสียงดังพึ่บๆ ของปีกนกดังขึ้นทางช่องหน้าต่าง และแล้วชั่วพริบตานั้นเจ้าของเสียงก็ปรากฎตัวเข้ามา เป็นอีกาตัวหนึ่งบินโผเข้ามาเกาะที่หิ้งพระ คนทั้งบ้านผงะหงายไปตามกัน ดวงตาเหลือกลานด้วยความกลัว ลุงเห็นดังนั้นจึงแก้เชือกคาดเอวของอาจารย์ที่คาดติดมาออกหวดเจ้าการ้ายตัวนั้น เหตุการณ์ได้เกิดปั่นป่วนที่สุด การ้ายถลาโฉบจะตีใครต่อใคร ต่างหลบกันวุ่น ลุงได้หวดถูกเจ้ากานั้นทีหนึ่ง มันร้องเสียงผิดกาธรรมดาแล้วบินหนีออกหน้าต่างไป ลุงหันมาเอาน้ำมนต์อมพ่นคนไข้เข้าสองสามพรวด แล้วเปิดล่วมยาหยิบยาอะไรไม่ทราบให้ทิดก๋อสั่งว่าให้กินตามกำหนด แล้วผลุนผลันฉวยห่อผ้าขาวมหาเวรนั้นมาถือไว้ บอกลาเจ้าของบ้านอย่างด่วนๆ
"ไปโว้ยอ้ายคำ!" กว่าผมจะปิดล่วมยาเรียบร้อย ความรีบร้อนของลุงได้ก้าวลงบันไดเรือนแล้ว ผมรีบเผ่นตามดังลมพัด เพราะแกได้เดินไปห่างมากมาย มาทันกันที่รั้วบ้าน แล้วต่อไปแกก็เดินอย่างเร็วตามนิสัย อนิจจาเอ๋ย ผมต้องเดินกลางทุ่งมืดกับลุงแต่เพียงสองและก็เดินหลังด้วย แกเดินเร็วอย่างไม่ห่วง ผมต้องวิ่งตามอยู่บ่อยๆ ความหวาดกลัวข้างหลังได้มาประดังหัวใจ ถ้าอ้ายการ้ายมันตามมาหรือใครที่ไม่ใช่กา แต่ว่ามันพวก
