หน้านี้ยังไม่ได้พิสูจน์อักษร
6
คำนำผู้เขียน .......................................
เรื่องของภูตผีปีศาจทั้งหลาย ตามที่คนไทยทั้งชาติรู้จักดี อีกทั้งคนทั่วโลกก็รู้จักนามนี้โดยทั่วถึงกัน แต่ก็คงไม่รู้จักว่าเจ้าของนามเกิดจากธาตุอะไร และที่มาของเขา หรือรากฐานของเขาเป็นมาอย่างไร ทั้งๆ ที่รู้จักเขามาดีตั้งแต่หลายพันปีโน้นจนบัดนี้ ก็ยังไม่มีใครชี้แจงให้ชัดว่า เขาคืออะไร นับแต่เด็กรู้ความจนกระทั่งแก่เฒ่า ทุกคนจะรู้ว่าภูตผีปีศาจเป็นสิ่งที่น่ากลัว แม้แต่คนที่เชื่อว่าผีไม่มีในโลก ผู้เขียนเคยชวนเดินเล่นในสุสานในยามค่ำคืน ไม่ยักมีใครยอมไปด้วย จึงจัดว่าเป็นความลึกลับในห้วงใจคนที่ว่าผีไม่มีแต่ก็ไม่กล้า ทางแพทย์ว่าเกิดจากประสาทตนเอง กลัวและเชื่อในคำบอกเล่า กลัวความมืด กลัวความวังเวง ในเมื่ออยู่ตัวคนเดียว น่าประหลาดที่ว่าคนที่ไม่เชื่อว่ามีผีแต่ก็กลัวผี จัดว่าใจตัวไม่เชื่อใจตัว เรื่องน่าคิดอยู่ที่ว่า การโกหกให้หลงเชื่อทั้งหลาย ถ้าไม่พบความจริงแล้วไซร้ ๕-๖ ปีก็เลือนเลือนหายไป ไม่อยู่มาได้ตั้งหลายพันปีดังเรื่องของผี บางคนที่เล่าให้เราฟังว่าพบผีมาแล้ว ถ้าเราจะลงความเห็นเองว่าเขาเป็นโรคเส้นประสาท แต่เขาผู้นั้นก็ทำงานสำคัญๆ อยู่ตลอดมา หาใช่คนสติเลอะเลือนแต่อย่างใด เรื่องนี้จึงลึกลับอยู่จนกว่าโลกจะสลายไป
สำหรับการประพันธ์เรื่องปีศาจของไทยของผู้เขียนนี้จุดประสงค์อยู่ที่ว่าจะชี้ให้ท่านผู้อ่านเห็นว่าการประพันธ์มีหลายแนว และเรื่องชนิดนี้ก็เป็นอีกแนวหนึ่งของการประพันธ์ มิได้มุ่งหวังให้ท่านเชื่อว่าผีมีจริง เพราะการเชื่อไม่เชื่ออยู่แต่ละบุคคล
เคารพ เหม เวชกร.
