มันจะเปิดได้อย่างไร แม้แต่จะมีลมแรงก็เปิดไม่ได้ ผมมีความกลัวแสนกลัวแต่ความห่วงประตูประดังขึ้นมาอีก ถ้ามันเปิดได้จริงผมก็มีหน้าที่จะต้องลุกไปปิดเอง กรรมอีกแล้วกรรมอะไรเช่นนี้ จะเรียกลุงและบอกเรื่องประตูแกก็จะดุเอาและหาว่าลืมปิด ลงท้ายก็ต้องไปปิดเองอยู่นั่นเอง แทบจะร้องไห้ออกมาด้วยความกลัดกลุ้มใครเลาจะไปปิดได้ที่กำลังมีเหตุการณ์ดังนี้ มีเสียงใครเรียกอยู่ข้างนอก ความห่วงในหน้าที่โดยได้รับมอบหมายกระทำให้ต้องแข็งใจเปิดโปงเพียงแค่หน้า สิ่งที่ปะทะลูกตาสิ่งแรกก็คือ มุ้งของผมถูกลมพัดตลบเปิดโล่ง และสิ่งที่สองก็คือ ประตูเรือนเปิดจริงๆ ดังที่คิดไว้ จากสายตาที่มองจากความมืดออกไป ประตูนั่นโล่งเห็นอากาศข้างนอกขาวสลัว โอยเจ้าประคุณ! ทำไมเป็นดังนั้นเล่า? ผมไม่ลืมหน้าที่ ผมปิดแล้ว ปิดจริงๆ กับมือตนและจำได้ไม่ผิด จะอย่างไรก็ตามทีเถิด จะถูกเฆี่ยนถูกตีก็ยอม ต้องร้องเรียกลุงให้ตื่น ผมรับใช้มาก็หลายเดือนไม่เคยผิดอย่างนี้เลย เสียงนั้นยังคงเรียกอยู่ไม่ขาด ทั้งกลัวลุงและกลัวเสียงนั้น ผมร้องไห้ออกมาดังๆ
"ลุงจ๋า" ผมตะโกนเสียงลั่นให้ดังที่สุด แต่รู้สึกว่าแหบเครือที่สุด พอเสียงผมตะโกนเรียกลุงดังออกไป พอขาดเสียงก็มีเสียงแซงขึ้นมาที่นอกชานทางประตู อ้อ! ผมสะดุ้งตัวลอย เพ่งตาดูไปตามเสียง ภาพหนึ่งที่ปรากฎกับตาเป็นภาพเหลือที่จะทนทานได้
"ลุงจ๋า" ผมแผดเสียงเต็มที่ เลือดในกายแทบหยุดเดิน ขนหัวลุกซ่าไปทั้งตัว ภาพของใครคนหนึ่งนั่งยองๆ ที่นอกชาน ร่างกายใหญ่โตกว่าคนธรรมดา มันกำลังมองผมและดูว่าจะขยับกายลุกเดินมายังผม ผมเลยหมดสติลงในบัดนั้น
เหตุการณ์ต่อไปผมไม่รู้อะไร มารู้สึกตัวตอนหนึ่ง แสงแดดจ้า ผมนอนอยู่ พี่อ่อนนั่งอยู่ใกล้ๆ ผมถามหาลุง ได้รับตอบว่าไปธุระ พี่อ่อนเล่าว่าแกกำลังหลับได้ยินผมร้องสุดเสียง แกเกิดกลัวก็นอนตัวแข็ง จนลุงตะโกนเรียกและจุดไฟก็เห็นลุงกำลังประคองผมอยู่ พี่อ่อนไม่รู้ว่าอะไร
