หน้านี้ยังไม่ได้พิสูจน์อักษร
65
เหวี่ยงเอาหงายไปคว่ำไป เรามักจะอุปโลกน์ใครเข้าสักคนเป็นผู้ร้ายแล้วเราก็เหวี่ยงล้มไปจริงๆ ซึ่งนับว่าทำได้เหมือนและว่องไว หานึกไม่ว่าคนที่ถูกอุปโลกน์เป็นผู้ร้ายนั้นจะจุกจะขัดจะยอกอย่างไร เพราะไปคิดเอาว่าผู้นั้นคือผู้ร้ายจริงๆ
ในจำนวนสมาคมของเรา ควรจะกล่าวถึงอีกคนคือ เด็กชายบุญช่วย นายคนนี้คือศิษย์ตัวฉกรรจ์ของดอกเตอร์ลันทีเดียว ยืนคุยกันเผลอๆ นายบุญช่วยจะต้องใช้วิชาดอกเตอร์ข้อขาหรือจับเพื่อนรุ่นเดียวกันเหวี่ยงไปด้วยยูโดเสมอๆ
ศิษย์นายเอดดีและดอกเตอร์ผู้นี้ไม่สนใจการเรียนหนังสือเลย สอบตกเป็นประจำ ผู้ใหญ่ตามใจมีเงินมีทองใช้สบาย หนีโรงเรียนบ่อยจนต้องถูกคัดออกมาอยู่บ้านและเข้าโรงเรียนตามโรงหนัง ในคืนนั้นการคุยของผมกับพวกเพื่อนรุ่นเดียวกันต้องชะงักลง เพราะศิษย์นายเอดดีและดอกเตอร์ลันรุ่นจิ๋วตรงเข้ามายังบริษัทของเรา โดยส่งเสียงมาก่อน
"แหมพี่คำ ออกมาไม่บอก" เขาพูดเมื่อมาร่วมวงแล้ว
"พี่คำออกมาข้างนอกเสียนี่ เมื่อกี้ฉันทุ่มอ้ายอู๊ดลงไปแอ้งแม้งเลย" พูดแล้วหัวเราะอย่างภาคภูมิใจ
"ทำไมล่ะ?" ผมถามเพราะกลัวเพื่อนรุ่นจิ๋วจะเก้อ เพราะแกโผล่มาก็นำเรื่องหมัดมวยมาคุยทีเดียว
"อ้ายอู๊ดมันอวดดี มันจะผลักฉันลงน้ำที่คูสะพานนั่น ฉันเลยเอี้ยวตัวเหวี่ยงด้วยสะโพกลงน้ำเลย"
"ไม่ได้ เล่นกะใครไม่เล่นเล่นกับดอกเตอร์ลัน ไหวไม่ทันก็โดนดีเท่านั้น" เพื่อนรุ่นเดียวกับผมพูดสนับสนุน นายบุญช่วยยิ้มอย่างพอใจ ยืนกอดอกพยายามเบ่งกล้ามแขนให้ขึ้นนูนประกอบความเก่งกล้า แต่การเบ่งท่าทางเป็นไปไม่นาน คางคกตัวหนึ่งโดดไล่แมลงมาโดนหลังเท้านักต่อยเข้า นักต่อยตกใจก็กระโดดเหยงไป พวกเราฮากันครืนใหญ่ ราศีทางหมัดๆ มวยๆ หมดไป นายบุญช่วยก็เปลี่ยนเรื่องเป็นการจับจิ้งหรีด เพราะว่านอกจาก
