หน้านี้ยังไม่ได้พิสูจน์อักษร
66
ภาพยนตร์แล้วนายนักต่อยรุ่นจิ๋วนี้นิยมจิ้งหรีดนัก ที่เขาออกจากบ้านมานี้ก็เอากระป๋องเล็กเตรียมมาจับจิ้งหรีดที่โดดอยู่โคนเสาไฟฟ้า
"จับมันทำไมวะ อ้ายจิ้งหรีดตัวเปี๊ยกๆ พรรค์นั้น" ผมว่า
"ไม่เห็นมันใหญ่สักตัวนี่พี่ อ้ายใหญ่ๆ อย่างที่เขากัดกันี่บ่อนน่ะ เขาไปจับกันที่ไหนนะ"
"โน่นแน่ะ ทุ่งพญาไทหรือทางรถไฟถึงจะตัวเบิ้มๆ"
"แหม อ้ายอย่างนั้นทำไงจะได้มันล่ะพี่?"
"ก็ไปจับเอาซีวะ"
"ไปไม่ถูกน่ะซี พี่ไปจับกันไหมล่ะ?"
"ขี้เกียจเดิน" พูดแล้วบิดขี้เกียจ
"ไปก็ไปน่ะ" นายแปลกผู้ซึ่งจัดว่าเป็นหนุ่มใหญ่กว่าพวกเรารวมคุยกันอยู่ด้วย ออกปากเห็นดีตามเจ้าบุญช่วย "อยู่ก็ไม่ได้ทำอะไร ไปเดินเล่นกันเถอะน่าพ่อคำ"
ผมหยุดคิดชั่งใจอยู่สักครู่ เพราะอยากจะกลับเข้าไปดูหนังสืออีก แต่ขัดอ้อนวอนไม่ไหว ทั้งการเที่ยวอย่างนี้ก็ไม่เสียสตางค์ ผมถามวงคุยเราดูไม่มีใครไป มีเด็กอีกสองคนขอไปด้วย เราเลยได้พวกรวมเป็นห้คน เครื่องอุปกรณ์การจับจิ้งหรีด นายแปลกเป็นผู้รูและชำนาญจึงเป็นผู้จัดหาให้ครบถ้วน
เราเดินคุยกันไปเรื่อยๆ จนถึงสะพานยมราช ต้นทางที่ประสงค์ไว้จะจับตามทางรถไฟแล้วจะโอบเข้าทุ่งพญาไท เมื่อมาแล้วก็จะเอากันอย่างเอกเลย พอเลี้ยวเข้าทางรถไฟเท่านั้นเสียงร้องกันแซดไปหมด เจ้าช่วยครางออกมาอย่างตื่นเต้น รีบเตรียมจะจุดไต้
"เดี๋ยวเถอะวะ ไปลึกๆ อีกหน่อยถมเถไป" นายแปลกว่า
ข้างหน้าเรามีแสงไฟเป็นดวงๆ วอบแวบไปหมด มีพวกที่หาจับอยู่ก่อนเราหลายคน เราเดินลึกเข้าไปอีกสักสามเส้น พวกที่หาอยู่ก่อนก็หนีพวกเราไป เขาบ่ายหน้าลงท้องทุ่งเลย คงจะมีตัวโตๆ กว่าทางรถไฟ
