ข้ามไปเนื้อหา

หน้า:เปิดกรุ (๓) - เหม เวชกร - ๒๕๓๘.pdf/68

จาก วิกิซอร์ซ
หน้านี้ยังไม่ได้พิสูจน์อักษร
68
 

นั่งล้อมรอบ แสงไต้สว่างโพลง

      "เป็นอะไรวะหนู" นายแปลกถาม
      "ผีหลอกครับ" มันตอบพร้อมกับค่อยหันไปดูทางที่วิ่งมาแล้ว
      "ฮะ ผีหลอกเชียวรึ" ผมถามแล้วหัวเราะ นายแปลกก็หัวเราะด้วย และแถมท้ายด้วยนายเอดดีหัวเราะตามอย่างแสดงความขบขัน แต่เด็กอีกสองคนไม่หัวเราะและขยับตัวเบียดเข้ามา
      "ผีที่ไหนกันเล่า" นายแปลกพูดแล้วหันไปทางที่เด็กบอก
      "ก็เรามากับผู้ใหญ่ไม่ใช่รึ?" ผมถาม
      "ไม่มีครับ ผมอยู่คนเดียว ชั้นแรกผมตามคนอื่นมา แล้วเขาเลยไปข้างหน้าแล้วหายไปหมด"
      "ก็เมื่อกี้เห็นนั่งอยู่กับผู้ใหญ่นี่นะ" ผมว่า
      "่ไม่มีครับ ผมอยู่คนเดียว"
      "มันหลอกยังไง ลองเล่าไปซิ" ผมถามแล้วหัวเราะ เพราะเรื่องผีๆ สางๆ ผมผจญมามาก คิดว่าเจ้าตัวเปี๊ยกนี่ตาฝาด เพราะเด็กๆ มันจะเห็นอะไรเป็นผีไปหมด
      "เอ นึกออกละแฮะ" นายแปลกว่า "พวกจับจิ้งหรีดน่ะแหละ เห็นเด็กมายุ่งก็เลยทำผีหลอกไล่ไปเสีย เพราะเด็กอยู่ทำจิ้งหรีดตื่นหมด"
      "ถ้าจะใช่แน่" ผมว่าแล้วถามเล่นๆ ว่า "มันหลอกอีท่าไหนวะ?"
      "มันไม่ได้ทำยังไงหรอกครับ ผมเงยหน้าก็เจอะเข้า"
      "อ้าว! พอเจอะเข้าก็ว่าผีเลยเชียวหรือ?" นายแปลกพูด
      "หน้าตามันหัวกะโหลกนี่ครับ"
      นายแปลกหัวเราะครืน เพราะรู้ว่ามันไม่มีอะไรมาก เพียงเอาหน้ากากมาสวมเข้า เด็กก็วิ่งไป แต่การเล่นอย่างนี้มันรุนแรงเป็นอันตรายกับเด็กมาก อาจจะถึงกับจับไข้เพราะดีฝ่อได้
      "ไปดูกันทีรึ" นายแปลกว่า
      "ไปก็ไป" ผมตอบและทำท่าจะไป เจ้าพวกเด็กของเราเก่าและเจ้า