หน้านี้ยังไม่ได้พิสูจน์อักษร
72
...ทันใดเสียงผู้หญิงร้อง โอ๊ย อย่างระโหยโรยแรงเหมือนครางมากกว่าร้อง... ใครมา? และร้องขึ้นเพราะเป็นอะไร...
เธอว่าอะไร?
ผมกลับรถอยุธยามาถึงกรุงเทพฯ เป็นเวลาบ่าย พอลงสถานีหัวลำโพงก็แน่วจะกลับบ้าน ผมคิดถึงแตงอ่อนใจรอนๆ ด้วยจากเธอไปธุระอยุธยาเสียสามสี่วัน เธอคงคอยจะพบผมอยู่ทุกวัน ทั้งแม่ดวงและเจ้าไปร่คงบ่นถึงแย่ สองคนที่ผมกล่าวถึงนี้ คือพ่อสื่อแม่สื่อของผมนั่นเอง สองผัวเมียคู่นี้เช่าสวนส่วนหนึ่งของแตงอ่อนผู้เป็นลูกผู้มีอันจะกินในย่านวัดใหญ่ธนบุรี บางคืนที่ผมจะไปพบแตงอ่อนได้จะต้องอาศัยกระท่อมน้อยๆ ของผัวเมียคู่นี้พักก่อน พอทำแสงไฟเป็นสัญญาณ ทางแตงอ่อนอยู่บนบ้านจะแอบลงมาพบกับผมในสวนเสมอๆ ชั่วครู่ชั่วยามแล้วก็รีบกลับขึ้นบ้าน ส่วนผมก็บังเงากลับมาโจ้สุรากับพ่อไปร่ตามเคย โดยรีบข้ามเรือจ้างมาขึ้นที่วัดมอญบางหลวงเดินตามตรอกตามสะพานเล็กๆ มากระท่อมพ่อไปร่แม่ดวงแต่เวลาบ่ายๆ สุราที่ผมซื้อติดมือมาพร้อมด้วยหูหมูบ้าง เป็ดพะโล้บ้าง ก็เปิดวงร่ำกันเป็นนิจ ผมจากไปธุระเสียที่อยุธยาสามสี่วันโดยบอกกล่าวไว้แล้วทั้งแตงอ่อนและเจ้าไปร่ แตงอ่อนรู้กันดีว่าผมไม่อยู่
