เป็นกำลังช่วยพยุงบ้านเกิดเมืองมารดรให้สถิตย์สถาวรยิ่ง ๆ ขนไป[1] สมกับที่เราได้อำนาจนี้มาโดยความยากลำบาก นัยหนึ่งเมื่อได้แก้วอันวิเศษมาแล้ว เราก็ควรต้องฝึกตนให้รู้จักใช้แก้วนั้นเป็นประโยชน์ ซึ่งจะหวังให้ผู้อื่นช่วยเราตลอดไปอีกนั้นไม่ควรคิด.
กฎหมายธรรมนูญการปกครองประเทศเป็นสาขาหนึ่งของกฎหมายมหาชน ซึ่งแยกอำนาจอันสูงสุดในแผ่นดินออกเป็นหมวดหมู่ และแสดงวธี[2] ดำเนิรการทั่วไปแห่งอำนาจเหล่านี้ ตรงกับที่ภาษาอังกฤษเรียกว่า (Constitutional Law) นั้น กฎหมายนี้ย่อมกล่าวถึงส่วนต่าง ๆ แห่งอำนาจอันสูงสุดในแผ่นดิน, บัญญัติวิธีปฏิบัติการติดต่อกันระวางส่วนต่าง ๆ แห่งอำนาจนี้ และบัญญัติวิธีที่ส่วนหนึ่ง ๆ จะใช้อำนาจของตนโดยประการต่าง ๆ ดังนั้นธรรมนูญเช่นนี้จึงแสดงสิทธิและอำนาจของผู้เป็นประมุขแห่งประเทศ (เช่นถ้าเป็นประเทศประชาธิปตัยก็พูดถึงประธานาธิบดี, ถ้าเป็นราชาธิปตัยก็พูดถึงการตั้งกษัตริย์และการสืบราชสันตติวงศ์เป็นต้น), กำหนดอำนาจของผู้เป็นประมุขนั้น ๆ, และกล่าวถึงสิทธิและอำนาจของราษฎรและผู้แทนราษฎร กับอำนาจของเจ้าพนักงานฝ่ายธุระการ คือคณะเสนาบดี และอำนาจฝ่ายตุลาการ คือโรงศาลในการวินิจฉัยอรรถคดีเป็นต้น.
- ↑ ใบแก้คำผิดให้แก้ “ขนไป” เป็น “ขึ้นไป” (เชิงอรรถของวิกิซอร์ซ)
- ↑ ใบแก้คำผิดให้แก้ “วธี” เป็น “วิธี” (เชิงอรรถของวิกิซอร์ซ)
