กฎหมายธรรมนูญการปกครองนี้ ที่ขีดเขียนไว้เป็นลายลักษณ์อักษรก็มี ที่ถือเป็นหลักกฎหมายอันแน่นอน แต่ไม่ได้ขีดเขียนไว้เลยก็มี และที่เป็นเพียงธรรมเนียมประเพณี (Convention) อันบุคคลทุกคนย่อมถือตามก็มีเหมือนดังสาขากฎหมายอื่น ๆ เวลานี้ประเทศโดยมากมักมีธรรมนูญเป็นลายลักษณ์อักษร แต่บางประเทศ เช่นอังกฤษเป็นต้น มีธรรมนูญเหมือนกัน แต่ไม่ได้ขีดเขียนหรือรวบรวมธรรมนูญนี้ไว้เป็นพิเศษ จนนักเขียนฝรั่งเศสคนหนึ่งถึงกับเยาะว่าอังกฤษไม่มีธรรมนูญปกครอง, อังกฤษยังคงถือและใช้กฎหมายซึ่งไม่มีตัวบทแน่นอน (Judge made law.) อยู่จนทุกวันนี้. ส่วนในกรุงสยามนั้น แม้แต่เดิมมาไม่เคยมีกฎหมายอันจะเรียกได้ว่าเป็นธรรมนูญปกครองก็ดี แต่ก็มีหลักบางอย่างซึ่งผู้ครองประเทศย่อมถือตาม เช่นพระมหากษัตริย์แต่โบราณมาต่างก็พยายามบำเพ็ญพระองค์ให้อยู่ในทศพิศราชธรรม จักรวรรดิ์วัตร์ จรรยา เป็นต้น นี่ก็เป็นการจำกัดอำนาจกษัตริย์อย่างหนึ่ง ซึ่งราชาใดไม่ถือตามก็มักมีผลร้ายมาถึงตัวทันที คือมักมีการโค่นราชบัลลังก์เปลี่ยนกษัตริย์วงศ์ใหม่เป็นต้น.
ดังได้กล่าวมาบ้างแล้วแต่ต้น กรุงสยามของเรานี้ นับตั้งแต่พระร่วงเจ้าได้ปลดแอกของเขมรออกและตั้งกรุงศุโขทัยเป็นราชธานีสืบอิสสระภาพมาจนบัดนี้, พระเจ้าแผ่นดินทุกพระองค์ย่อมทรงใช้พระราชอำนาจสิทธิ์
