โยเสฟบาเลศเตียทูตขึ้นจากเรือ เอามิดฉนารีหมอสมิทบุตรเลี้ยงมิดฉนารียหมอยอนซึ่งอยู่ที่กรุงฯ แต่ก่อนถือหีบราชสาส์นเจ้าแผ่นดินเมืองอเมริกันมามือหนึ่ง ถือร่มของโยเสฟบาเลศเตียหนีบรักแร้มาคันหนึ่ง เดินตามหลังขึ้นไปบนหอนั่ง แต่มิดฉนารียหมอดีน มิดฉนารียหมอยอน มิดฉนารียหมอมะตุน มาคอยอยู่ก่อนแล้ว ครั้นโยเสฟบาเลศเตียมาถึงที่ประชุมแล้ว ก็นั่งบนเก้าอี้อย่างดี มิดฉนารียหมอดีนนั่งถัดลงมา กับมิดฉนารียหมอยอน มิดฉนารียหมอมะตุน ซึ่งอยู่ณกรุงฯ ก็นั่งเปนลำดับถัด ๆ กันลงมา ท่านเสนาบดีปราไสยกับโยเสฟบาเลศเตียทูตว่า บาเลศเตียมาทางทเลสบายอยู่ฤๅ มาแต่เมืองอเมริกันเมื่อไร บาเลศเตียตอบว่า มาแต่เมืองอเมริกันเมื่อณเดือน ๑๐ ปีระกาเอกศก มาตามทางสบายอยู่ จึงถามว่า มาแต่เมืองอเมริกันมากำปั่นลำนี้ฤๅมากำปั่นลำใด บาเลศเตียบอกว่า มาแต่เมืองอเมริกันมากำปั่นไฟลำหนึ่ง มาลงกำปั่นลำนี้ที่เมืองกวางตุ้ง จึงถามว่า มาอยู่ที่เมืองกวางตุ้งเมื่อเดือนไร มาแวะที่ไหนบ้าง ฤๅเข้ามากรุงฯ ทีเดียว บาเลศเตียตอบว่า ถามอยู่อย่างนี้ป่วยการเพลา บาเลศเตียจึงชักหนังสือเขียนอักษรไทยใช้กระดาษฝรั่งเหน็บมาในกลีบเสื้อส่งให้ว่า ให้ดูความในหนังสือนั้นเถิด
ความในหนังสือนั้นว่า ท่านโยเสฟบาเลศเตียราชทูตอเมริกันมาถึงท่านเสนาบดีผู้ใหญ่ให้ทราบ ด้วยว่าข้าพเจ้าได้รับคำสั่งเจ้าแผ่นดินอเมริกันแล้วถือราชสาส์นเข้ามาถวาย และข้าพเจ้าปราถนา
