จะหาช่องโอกาศที่จะเอาราชสาส์นนี้เข้าถวายตามคำสั่งเจ้าอเมริกัน และเมื่อถวายราชสาส์นของเจ้าอเมริกันแล้ว จะใคร่เอาหนังสือข้าพเจ้าแต่งไว้ฉบับ ๑ ถวายแด่พระบาทสมเด็จพระพุทธเจ้าอยู่หัวคราวเมื่อยังเฝ้าอยู่นั้น หนังสือแปลพอเปนใจความภาษาไทยแล้ว เพื่อท่านจะได้ทราบ หนังสือทำณวันอังคาร แรม ๑๒ ค่ำ เดือน ๕ ปีจอโทศก
(พระยาศรีพิพัฒน์รัตนราชโกษา) จึงว่า อย่างธรรมเนียมกรุงฯ ที่จะเอาหนังสือเข้าไปถวายสมเด็จพระพุทธเจ้าอยู่หัวดังว่านั้นไม่ควร จะพูดจาการสิ่งใดให้พูดกับเสนาบดีให้รู้ความก่อน เสนาบดีทั้งปวงก็รักใคร่กับชาติอเมริกันเปนอันมาก ความจะพูดจากันประการใดก็จะได้พูดจากันไปตามการให้สมควรกับที่เปนไมตรีอันสนิทกัน
บาเลศเตียตอบว่า จะเอาหนังสือให้กับเสนาบดีนั้นไม่ได้ จะขอเฝ้าเอาหนังสือฉบับนี้ถวายสมเด็จพระพุทธเจ้าอยู่หัวก่อน ให้ถูกกับในหนังสือเจ้าแผ่นดินเมืองอเมริกันซึ่งมีเข้ามาถวายสมเด็จพระพุทธเจ้าอยู่หัว จะโปรดฯ ให้ขุนนางคนใดพูดการอันนี้ จึงจะได้พูดความต่อไป
(พระยาศรีพิพัฒน์รัตนราชโกษา) จึงว่า กรุงฯ กับเมืองอเมริกันแต่ก่อนมาก็ยังหาเคยรู้จักอย่างธรรมเนียมบ้านเมืองกันไม่ทั้ง ๒ ฝ่าย เมื่อปีมะโรงจัตวาศก ศักราชฝรั่ง ๑๘๓๓ ปี (พ.ศ. ๒๓๘๖) เอดแมนรอเบตถือหนังสืออันเรยักสอนเจ้าเมืองอเมริกันเข้ามาขอทำหนังสือสัญญาทางค้าขาย หนังสือซึ่งเจ้าเมืองอเมริกันมีเข้ามาปิดตราประจำผนึกเปนสำคัญเข้ามา ท่านเสนาบดีได้จัดเรือกัญญารับหนังสือมาแปลได้ความแล้ว จึงพาเอดแมนรอเบตเข้ามาเฝ้าทูลลอองฯ สมเด็จ
