(พระยาศรีพิพัฒน์รัตนราชโกษา) จึงว่า หนังสือให้ไว้ก็จะรับ แต่ความในหนังสือสัญญา ข้อ ๙ มีอยู่ว่า ชาติอเมริกันเข้ามาณกรุงฯ ก็ให้ทำตามอย่างธรรมเนียมกรุงฯ บาเลศเตียพูดให้ผิดอย่างธรรมเนียมกรุงฯ ไปดังนี้ จะให้เข้าเฝ้าไม่ได้
บาเลศเตียจึงว่ากับพวกหมออเมริกันว่า ให้หมออยู่เถิด ข้าจะไปแล้ว บาเลศเตียก็ลงเรือไปโดยกำลังโทโส
ครั้นณวันแรม ๑๓ ค่ำ เดือน ๕ โยเสฟบาเลศเตียทูตทำหนังสือมายื่นอีก ความในหนังสือที่บาเลศเตียยื่นนั้นว่า มิศโยเสฟบาเลศเตียผู้เปนราชทูตรับใช้แต่เจ้าแผ่นดินอเมริกันทั้ง ๓๐ เมืองที่เข้ากันเปนเมืองเดียวจะได้ถือราชสาส์นมาถึงเมืองต่าง ๆ ที่อยู่ส่วนพิภพอาเซียทิศตวันออกเฉียงใต้ มีมหานครศรีอยุธยาเปนต้น เมื่อพิจารณาแล้วก็เห็นควรจะแต่งหนังสือใบนี้มาเรียนท่านเจ้าคุณศรีพิพัฒน์ฯ ด้วยความว่า เพลาวานนี้เมื่อข้าพเจ้าไปอยู่ที่หอเฝ้าเจ้าคุณ มีขุนนางเปนอันดับอยู่พร้อม มีเจ้าคุณเปนใหญ่ ข้าพเจ้าได้เข้าใจว่า ธุระที่ประชุมกันนั้นเปนที่จะได้ปฤกษาด้วยการเอาราชสาส์นซึ่งข้าพเจ้าถือมาถวายแก่ท่านผู้เปนกระษัตริย์ในมหานครศรีอยุธยานี้ เมื่อแรกเดิมเจ้าคุณได้ถามข้าพเจ้าว่าด้วยออกมาจากเมืองอเมริกันเมื่อไร ข้าพเจ้าเห็นว่าคำถามดังนี้มิได้เข้าในเรื่องความอันเปนเหตุให้ประชุมกัน แต่ยังได้ตอบให้ท่านทราบด้วยดี ท่านจึงได้ถามข้าพเจ้าต่อไปว่า ครั้นออกจากเมืองจีนแล้ว ได้ไปแวะที่เมืองอื่นบ้างฤๅไม่ คำถามอันนี้ข้าพเจ้ามิได้ควรจะตอบประการใด ด้วยธุระที่ให้ประชุมกันเปนที่ปฤกษาด้วยการ
