คุณได้กล่าวว่า เสนาบดีจะรับหนังสือราชสาส์น และครั้นได้ปฤกษากันจะจัดแจงตามสมควร ข้าพเจ้าจึงได้ว่า ถ้าเสนาบดีทั้งปวงจะรับหนังสือ และครั้นพิจารณาปฤกษากันแล้ว จึงจะคืนให้แก่ข้าพเจ้า และข้าพเจ้าจะได้ถวายตามรับสั่ง ข้าพเจ้าจะเอาหนังสือมอบให้เสนาบดีใดมิได้ขัด เมื่อข้าพเจ้าว่าดังนี้ ไม่มีผู้ใดตอบประการใด ข้าพเจ้าเห็นว่า เสนาบดีผู้ใหญ่มิยอมให้เอาพระราชสาส์นถวายตามรับสั่ง ข้าพเจ้าจึงได้ลุกขึ้นจากที่นั่งและได้ว่า อันมิยอมให้รับราชสาส์นนี้เปนการประมาทต่อท่านผู้เปนเจ้าแผ่นดินอเมริกันทั้ง ๓๐ เมืองที่เข้ากันเปนเมืองเดียว การประมาทนี้เปนข้อใหญ่ เจ้าแผ่นดินนั้นแต่งหนังสือราชสาส์นให้จำเริญพระราชไมตรีตีตราสำหรับแผ่นดินลงชื่อด้วยลายมือของตน ตั้งข้าพเจ้าเปนทูตถือราชสาส์นมาในกำปั่นหลวง ใช้ข้างอเมริกันมาทางไกลสุดแผ่นดิน มาแต่เมืองอันเปนเมืองใหญ่ อันเสนาบดีมิยอมให้เอาราชสาส์นถวายแก่ท่านผู้เปนกระษัตริย์ในมหานครนี้ เปนที่อัประยศต่อเมืองอเมริกันโดยมาก จะบันดาลเหตุเปนประการใดข้าพเจ้าจะว่ามิได้ ครั้นข้าพเจ้าได้ว่าทั้งนี้แล้ว ข้าพเจ้าได้ก้มหน้าคำนับเจ้าคุณกับขุนนางทั้งหลายแล้วก็ถอยออกมาถึงที่อยู่
ทีนี้นั้นราชทูตจะใคร่ว่าด้วยข้อที่เจ้าคุณได้ถามด้วยความอันมีอยู่ในราชสาส์นแห่งเจ้าเมืองอเมริกัน ถ้าเจ้าคุณเข้าใจว่าหนังสือราชสาส์นผนึกไว้แล้ว ที่ไหนเจ้าคุณจะได้เห็นว่าราชการ ทูตได้รู้จักความในหนังสืออันผนึกไว้แล้ว แต่ครั้นออกมาดูเห็นว่าตีตราหลวงเปนปรากฎแก่ตาอยู่แล้ว ท่านจึงอ้างเอาเหตุว่า เมื่อมิศรอเบตนั้น
