กลีบเสื้อมาส่งให้ ความในหนังสือว่า จะขอถวายหนังสือแต่พระบาทสมเด็จพระพุทธเจ้าอยู่หัว แล้วจะใคร่เอาหนังสือที่ทำไว้ฉบับ ๑ ถวายแต่สมเด็จพระพุทธเจ้าอยู่หัวในคราวเมื่อยังเฝ้าอยู่นั้น เสนาบดีพร้อมกันตอบว่า ธรรมเนียมกรุงฯ ต้องรับเอาพระราชสาส์นมาแปลให้รู้ความในพระราชสาส์นก่อน จึงจะนำทูตเข้าเฝ้าทูลลอองฯ เหมือนอย่างเมื่อครั้งเอดแมนรอเบตเปนทูตเข้ามา โยเสฟบาเลศเตียก็โกรธ ลุกขึ้นกระทำหยาบหยามข่มขู่ในที่ประชุม กรุงฯ รักใคร่ในทางไมตรีชาติอเมริกันอยู่ จงกระทำได้ดังนี้ ผิดกับทูตขรมาแต่ก่อน ๆ จะพูดจาการบ้านเมืองกันสืบต่อไปประการใดได้
ข้อหนึ่งว่า ได้ว่าจ้างคนจีนคนหนึ่งจะให้เขียนหนังสือ ครั้นจีนคนนั้นขึ้นบกแล้ว พวกขุนนางให้พาตัวจีนคนนั้นไปบ้านของขุนนางผู้ใหญ่ ให้ซักถามด้วยเหตุทั้งปวงของโยเสฟบาเลศเตียราชทูตตั้งแต่ออกจากเมืองจีนมาจนถึงเมืองนี้ ครั้นได้ความแล้วก็ให้จดหมายเขียนไว้ต่อน่าขุนนางผู้ใหญ่ อันทำดังนี้โยเสฟบาเลศเตียราชทูตที่มาจากเมืองอันเปนไมตรีเปนการผิดการเคืองมากนัก ทนไม่ได้ ต้องการจะแก้โทษเสีย ความข้อนี้จีนซึ่งโดยสานเรือนำขึ้นมาจากกำปั่นรบ จีนคนนี้เปนจีนเข้ามาอยู่เมืองไทยแล้วกลับออกไปเมืองจีน กลับเข้ามากับกำปั่นรบ ฝ่ายไทยจะได้รู้ว่าโยเสฟบาเลศเตียจ้างมาให้เขียนหนังสือนั้นหาไม่ เปนอย่างธรรมเนียมกรุงฯ คนมาแต่ทางไกลแล้วก็ต้องถามไถ่ถามถึงทางไปมาตามธรรมเนียม ไม่เกี่ยวข้องกันใดกับโยเสฟบาเลศเตีย ไม่ควรทจะหยิบยกเอาความเล็กน้อยขึ้นโกรธขึ้งเปนข้อใหญ่
