ครั้นณวันแรม ๑๒ ค่ำ เดือน ๕ ท่านเสนาบดีประชุมพร้อมกันณบ้านท่านพระยาศรีพิพัฒน์รัตนราชโกษาแล้ว จึงให้เรือยาวมีกัญญาสำหรับขุนนางขี่ พลพาย ๒๐ คน ไปรับโยเสฟบาเลศเตียจะได้พูดจากันโดยฉันไมตรีรักใคร่ เมื่อเรือมาถึงสพานที่จะขึ้นบ้านท่านเสนาบดี ๆ ก็ให้พระยาวิเศษสงครามฝรั่งนายทหารใหญ่ ๑ หลวงวุฒสรเดช หลวงฤทธิสำแดง นายทหารที่ ๒ กับตัวนาย ๆ ทหาร ๘ คน ลงไปคอยรับขึ้นบกตามธรรมเนียมฝรั่ง ขุนนางไปทันพร้อมกันที่รับแขกตามธรรมเนียมไทย โยเสฟบาเลศเตียขึ้นจากเรือ เห็นมิดฉนารียสมิทบุตร์เลี้ยง มิดฉนารียยอน ถือหีบหนังสือที่ว่าเปนราชสาส์นปิดตราเจ้าเมืองอเมริกันมามือหนึ่ง ถือร่มของโยเสฟบาเลศเตียทูตมามือหนึ่ง เดินตามหลังมา ขุนนางไทยได้เห็นดังนั้นก็มีความเสียใจว่า พระราชสาส์นเจ้าเมืองอเมริกันมาถึงพระบาทสมเด็จพระพุทธเจ้าอยู่หัวณกรุงฯ พระนามทั้ง ๒ ฝ่ายอยู่ในหนังสือ เอาถือเดินตามหลังมาดังนี้ไม่สมควรตามอย่างธรรมเนียมไทย เมื่อครั้งเอดแมนรอเบตพาพระราชสาส์นเจ้าเมองอเมริกันเข้ามาครั้งก่อน ขุนนางเจ้าพนักงานได้จัดแจงเรือเขียนทองไปรับพระราชสาส์นขึ้นมาแปลตามอย่างธรรมเนียม เมื่อเอดแมนรอเบตไปหาท่านเสนาบดี ก็มีทหารมีฝีพาย มีปี่ มีกลอง ป่าวนำน่าสมเกียรติสมยศดูงดงาม ครั้นโยเสฟบาเลศเตียขึ้นมาถึงที่ประชุมแล้ว ก็นั่งบนเก้าอี้อย่างดี มิดฉนารียหมอดีนนั่งถัดลงมากับมิดฉนารียหมอยอน มิดฉานารียหมอมะตุนซึ่งอยู่ณกรุงฯ ก็นั่งเปนลำดับถัด ๆ กันลงมา ท่านเสนาบดีปราไสยตามอย่างธรรมเนียมว่า โยเสฟบาเลศเตียทูตมาทาง
