และหนังสือเจ้าแผ่นดินเมืองอเมริกันที่บาเลศเตียถือเข้ามาว่าเปนราชสาสน์นั้นมีสำเนาเข้ามาด้วย ได้ขอคัดลอกเอาสำเนามาจากหมออเมริกันไว้ ความในสำเนานั้นมีว่า
สากรีเตเลอผู้เปนเจ้าแผ่นดินอเมริกันทั้ง ๓๐ เมืองที่เข้ากันเปนเมืองเดียวคำนับมาถึงท่านผู้เปนกระษัตริย์อันใหญ่ในพระมหานครศรีอยุธยา ดูกรท่านผู้เปนมิตร์สหายอันใหญ่อันประเสริฐ เราได้ลงใจเลือกให้มิศโยเสฟบาเลศเตียไว้ใช้เปนราชทูตผู้ใหญ่ไปอาศรัยในเมืองของท่าน ให้รับธุระที่จะปฤกษาว่ากล่าวด้วยความอันเปนข้อใหญ่หลายข้ออันเปนการสำหรับเมืองอเมริกันกับมหานครศรีอยุธยา เราขอให้ท่านโปรดปรานป้องกันรักษามิศโยเสฟบาเลศเตียไว้อนุเคราะห์ให้มีช่องจะได้ทำให้พนักงานนี้สำเร็จโดยสดวก มิศโยเสฟบาเลศเตียผู้นี้จะว่าเปนประการใด ขอให้ท่านวางพระไทยเชื่อได้ ถ้าจะว่าข้าพเจ้าถือไมตรีต่อท่านเปนชนิดดี จงเชื่อเถิดเปนความจริง ข้าพเจ้าขอพระเปนเจ้าทรงพระกรุณารักษาท่านผู้เปนมิตร์สหายและประเสริฐให้จำเริญพระชัณษาเถิด ข้าพเจ้าจึงปิดตราสำหรับเมืองอเมริกันทั้ง ๓๐ เมืองเข้ากันเปนเมืองเดียวนั้นเปนสำคัญ และเขียนชื่อของข้าพเจ้าลงเปนสำคัญด้วยณเมืองวอชิงตัน คฤศตศักราช ๑๘๔๙ เดือนออกัสต์ ๑๖ ค่ำ นับแต่อเมริกันตั้งเปนเมือง ๗๔ ปี แปลเปนไทยจุลศักราช ๑๒๑๑ ปี เดือน ๙ แรม ๑๒ ค่ำ ปีระกาเอกศก
ความในหนังสือเจ้าแผ่นดินเมืองอเมริกันซึ่งบาเลศเตียว่าเปนหนังสือให้เข้ามาเปนสำหรับตัวนั้นได้ความว่า สากรีเตเลอผู้เปน
