เจ้าแผ่นดินเมืองอเมริกันให้มาแก่ขุนนางผู้ใหญ่ผู้ควรจะรู้หนังสือนี้ให้เข้าใจเถิดว่า มิศโยเสฟบาเลศเตียเปนชาวเมืองอเมริกันนั้น เราไว้ใจในมิศโยเสฟบาเลศเตียเปนอันดีว่า เปนผู้ซื่อสัตย์มีสติปัญญา เราจึงตั้งมิศโยเสฟบาเลศเตียนั้นให้ว่าความสิทธิ์ขาดให้รับธุระฝ่ายข้างเมืองอเมริกันเปนพนักงานสำหรับจะได้ไปสู่หาปฤกษากันกับผู้ใด ๆ ที่พระมหากระษัตริย์ผู้ครองราชสมบัติในกรุงศรีอยุธยานั้นได้ตั้งให้มีความสิทธิ์ขาดเหมือนกัน จะได้เอาหนังสือสัญญาเดิมซึ่งจัดแจงทำไว้ในปีมะโรงล่วงมาได้ ๑๘ ปีแล้วออกมาปฤกษา แล้วจะได้แปลงเปลี่ยนเสียบ้าง เติมเข้าบ้าง เมื่อปฤกษาด้วยการทางไมตรี และการซื้อขาย และข้อความใด ๆ อันเปนเหตุที่การจะปฤกษาให้ตกลงเห็นพร้อมกันแล้ว มิศโยเสฟบาเลศเตียจะได้ลงชื่อเปนสำคัญฝ่ายข้างเมืองอเมริกันนั้น แล้วจะได้เอาหนังสือสัญญานั้นส่งออกไปให้แก่เจ้าแผ่นดินเมืองอเมริกันนั้น เมื่อเจ้าแผ่นดินอเมริกันกับที่ปฤกษาเห็นชอบพร้อมกันแล้ว จะได้ลงชื่อของเจ้าแผ่นดินนั้นเสร็จแก่กัน ด้วยเหตุที่ว่ามาแล้ว เราจึงปิดตราสำหรับแผ่นดินเมืองอเมริกันเปนสำคัญ ได้เขียนชื่อของเราด้วย ที่เมืองวอชิงตันในคฤศตศักราช ๑๘๔๙ เดือนออกัสต์ ๑๖ ค่ำ เปนจุลศักราช ๑๒๑๑ ปี เปนเดือน ๙ แรม ๑๒ ค่ำ ปีระกาเอกศก สิ้นความในหนังสือ ๒ ฉบับเท่านี้
ต้นหนังสือและสำเนาหนังสือ ๒ ฉบับ บาเลศเตียทูตไม่ได้ส่งให้ บาเลศเตียจะขอเข้าเฝ้าถวามสมเด็จพระพุทธเจ้าอยู่หัวทีเดียว บาเลศเตียไม่ได้เฝ้า ต้นหนังสือสำเนาหนังสือบาเลศเตียทูตก็พากลับออกไปเมืองอเมริกันทั้ง ๒ ฉบับ ร่างมีขอลอกไว้จากหมออเมริกัน
