ณวันขึ้น ๑๑ ค่ำ เดือน ๔ ปีระกาเอกศก กำปั่นรบอเมริกันออกใช้ใบจากเมืองมเก๊ามากลางทเล ๔ วันถึงปากน้ำเมืองหุยวาน ขุนนางญวนนายด่านลงมาถามที่กำปั่น ได้ทราบความแล้วมีหนังสือบอกขึ้นไปถึงจงต๊กเมืองหุยวายว่า กำปั่นรบชาติอเมริกันมาทอดอยู่ที่ปากน้ำลำ ๑ อยู่ประมาณ ๑๒ วัน ญวนนายด่านลงไปบอกกับนายกำปั่นว่า จงต๊กเมืองหุยวานลงมาทปากน้ำแล้วจะมาพูดประการใด ก็ให้นายกำปั่นขึ้นไปที่ปากน้ำเถิด นายกำปั่นทราบความว่า จงต๊กเมืองหุยวานลงมาอยู่ที่ปากน้ำ ขุนนางนายกำปั่นชาติอเมริกัน ๔ คนกับลูกเรือคนถ่อประมาณ ๑๐ คน ข้าพเจ้ากับหมอดีนก็ขึ้นไปด้วย ข้าพเจ้าเห็นที่ปากน้ำมีโรงกงก๊วน ขื่อประมาณ ๑๐ ศอก หลังคามุงกระเบื้อง หลัง ๑ จะเปนกี่ห้องนั้นข้าพเจ้าหาได้สังเกตไม่ ข้าพเจ้าเห็นจงต๊กเมืองหุยวานนั่งเก้าอี้อยู่ ญวนถือง้าวถือดาบถือโล่ห์ยืนอยู่ข้างน่า ๒ แถว ๆ ละ ๑๐ คน ขุนนางฝรั่งอเมริกันไปถึง จงต๊กก็ยืนขึ้นต้อนรับแล้วนั่งลงพูดกันเปนภาษาอังกฤษ จะพูดกันประการใดข้าพเจ้าหาทราบไม่ พูดกันอยู่ประมาณชั่วโมง ๑ จงต๊กให้ญวนจัดโต๊ะอย่างฝรั่งโต๊ะ ๑ เชิญให้นายกำปั่นกิน นายกำปั่นก็ไม่กิน พูดกันแล้วก็กลับลงมากำปั่น ข้าพเจ้าถามหมอดีนว่า ขึ้นไปพูดกันด้วยความสิ่งไร หมอดีนจึงเล่าให้ข้าพเจ้าฟังว่า นายกำปั่นขึ้นไปพูดกับจงต๊กว่า จะมาทำหนังสือสัญญาค้าขายที่เมืองญวน จงต๊กว่า สินค้าที่เมืองญวนมีน้อย ลูกค้าใหญ่ที่จะรับรองสินค้าก็ไม่มี ที่จะมาค้าขายนั้นเห็นจะไม่ได้ นายกำปั่นจัดแจงตักน้ำหาฟืนได้เสร็จแล้ว ครั้นณวันขึ้น ๒ ค่ำ เดือน ๕ นายกำปั่นก็ออกใช้ใบจากปากน้ำเมืองหุยวาน
