ตั้งแต่แกแน[a]จนถึงริคาร์โดได้บัญญัติไว้ ตั้งอยู่บนสมมุติฐานว่าไม่มีอุปสรรคที่แทรกแซงเสรีภาพของการค้าอยู่ เมื่อการค้าเสรีถูกนำมาใช้กฎเหล่านี้ก็ยิ่งแข็งแรง กฎแรกกล่าวว่าการแข่งขันจะลดราคาของสินค้าทั้งหมดโดยมีขั้นต่ำเป็นต้นทุนการผลิต ดังนั้นขั้นต่ำของค่าจ้างคือราคาตามธรรมชาติของแรงงาน แล้วอะไรเป็นขั้นต่ำของค่าจ้าง? ก็คือเท่าที่จำเป็นต่อการผลิตสิ่งของอันจำเป็นอย่างยิ่งสำหรับการผดุงชีพกรรมกร สำหรับการสืบสานทั้งชีวิตของเขาเองและของชนชั้นตนไม่ว่าด้วยวิถีทางใดก็ตาม
แต่อย่านึกว่ากรรมกรได้แค่ค่าจ้างขั้นต่ำ และยิ่งอย่านึกว่าเขาจะได้เสมอ เปล่าเลย ตามกฎนี้ บางคราวชนชั้นแรงงานจะโชคดี บางคราวจะได้มากกว่าขั้นต่ำ แต่ส่วนเกินนี้จะเพียงแต่ชดเชยส่วนพร่องจากตอนที่ได้น้อยกว่าขั้นต่ำในช่วงอุตสาหกรรมตกต่ำ หมายความว่าในบางช่วงเวลาซึ่งเกิดขึ้นเป็นช่วง ๆ ในวัฏจักรอันเป็นลักษณะของของพาณิชยกรรมและอุตสาหกรรม ซึ่งผ่านระยะของความรุ่งเรือง การผลิตล้นเกิน ความตกต่ำ และวิกฤต เมื่อคำนึงถึงสิ่งที่ชนชั้นแรงงานได้เกินและน้อยกว่าที่จำเป็นแล้ว เราจะเห็นว่า สุดท้ายก็ไม่ได้มากหรือน้อยไปกว่าขั้นต่ำ กล่าวคือ ชนชั้นแรงงานจะยังรอดเป็นชนชั้นแม้ต้องทนผ่านความทรมานและอาภัพ และต้องทิ้งซากศพนับไม่ถ้วนไว้บนสมรภูมิอุตสาหกรม แล้วจะเป็นอะไรไป? ชนชั้นจะยังมีอยู่ ไม่สิ มันจะยิ่งเพิ่มขึ้น
แต่ยังไม่หมด ความก้าวหน้าของอุตสาหกรรมจะทำให้ปัจจัยการยังชีพยิ่งถูกลง แล้ว
- ↑ François Quesnay (เชิงอรรถของวิกิซอร์ซ)
