ก็แตกตื่นดูกันมากอยู่ และเคารพนบไหว้อย่างนับถือมาก ฟังเสียงดูก็ไม่
ปรากฏว่า อวดอ้างมีอิทธิฤทธิอย่างหนึ่งอย่างใด คงเปนแต่ผู่แสวงวิเวก
เท่านั้นเอง อัธยาสัยก็ดูสงบเสงี่ยมเรียบร้อย.
การป่าไม้ บริษัทยอมเบย์เบอร์มา ได้เคยตั้งทำ แต่บัดนี้ หมดอายุสัญญาเลิกไปแล้ว และไม้สักก็ออกจะบางตา พบเห็นแต่ต้นย่อม ๆ แต่ว่ายังมีอยู่อีกในที่ลึก ๆ เข้าไป เวลานี้ราษฎรที่ทำขึ้นบ้าง พนักงาน ป่าไม้ประจำอำเภอเปนเงี้ยว ไม้ที่ราษฎรทำนั้น ล่องน้ำปายไปลงน้ำคง ชายพม่าที่เมาะลำเลิง ซึ่งเปนท่าน้ำบอกทางทะเล แต่ที่ราษฎรได้รับอนุ ญาตทำอยู่เวลานี้ เปนแต่เพียงไม้เหลือจากที่ห้างบอมเบย์ ฯ ทำ ไม่ใช่ เปิดป่าให้ใหม่ กรมป่าไม้ได้ปิดสงวนป่าฝั่งตะวันตกน้ำปายตลอดแล้ว บ้านที่พักของฝรั่งป่าไม้ ทำถาวรดี ตั้งอยู่ริมน้ำปาย ยกเลิกไปแล้วก็ขาย เงี้ยวแม่ฮ่องสอนซื้อไว้เปนเงินเพียง ๔๐๐ รูเปีย ได้ให้ยืมเปนที่พักใน การเดิรทางคราวนี้.
การทำกิน ของราษฎรนอกนั้น ก็มีแต่ทำนาพอบริโภค พวกเงี้ยว ตั้งร้านขายของบ้าง ของที่ขายโดยมากรับมาจากเชียงใหม่ เปนสินค้า เมืองบ้าง สินค้าฝรั่งบ้าง ซึ่งเปนเครื่องอุปโภคบริโภคตามปกติ.
ตลาดของสดยังเปนตลาดนัด ๕ วันครั้ง แต่ปลูกโรงตลาดไว้ เรียบร้อยตามแบบที่เห็น ๆ อยู่ในมณฑลพายัพ ของขายมีทั้งของสุกและ ของสด.
การไปรษณีย์ ไปรษณีย์มีผู้ตั้งเปนเอเย็นต์ตามระเบียบใหม่ของ กรมไปรษณีย์โทรเลข แต่ได้ความว่าหนังสือยังมีน้อย บางวันไม่มีเลย ถัวไปเว้นวันหนึ่งจะมีสักฉะบับหรือสองฉะบับ ผลประโยชน์ที่เอเย็นต์ได้ เพียงเดือนละ ๑๔ - ๑๕ บาท ซึ่งตามระเบียบกรมไปรษณีย์โทรเลข ต้องจ่ายเงินเพิ่มให้ ให้คงมีรายได้เดือนละ ๓๐ บาท แม้กระนั้นก็ดี ย่อมเห็นคุณของการตั้งเอเย็นต์ไปรษณีย์ เพราะถ้าไม่มีแล้ว ราษฎรก็ จะไม่มีทางสื่อสาร นอกจากฝากไปมากับคนเดิรทาง แต่ถ้าจะตั้งออฟ พิศไปรษณีย์หลวง ก็ย่อมต้องสิ้นเปลืองยิ่งกว่านี้มาก คงไม่เปนอันตั้งได้
