อย่างใหม่ เช่นสร้างโรงเรียน, โรงพยาบาล, โอสถสภา ฯลฯ ได้ โดยใ มีคำนำหน้าชื่ออย่างใดอย่างหนึ่ง จะเปนประโยชน์หาน้อยไม่ แต่ไม่มีใค สามารถจะอินเวนท์ขึ้น นอกจากพวกเขาเอง ซึ่งยังไม่เล็งเห็นต่อการสาธารณประโยชน์อย่างใหม่ อย่างไรก็ตาม ผู้ที่สร้างสิ่งเหล่านี้ คงภูมใจมาก เช่นจะไปที่ไหน ผู้สร้างต้องมาต้อนรับและชวนเพื่อนฝูงประชาชนมาด้วย ตามสะพาน มักจะมีการรับรองที่เชิงสะพาน ก็เพราะเหตุจะอวดการสร้างสะพานนี้เอง แต่เสียใจว่า การสร้างสิ่งเหล่านี้ ตามที่ได้สังเกตเห็น ออกจะเปนสร้างทิ้ง และอยากแต่จะสร้างใหม่ ไม่มีใครอยา บำรุงหรือบูรณะปฏิสังขรณ์ สะพานที่ผ่านพบไปตามทางหักพังเลิศร้าง ต้องลงเดิรนอกสะพานก็มีอยู่ตลอดทาง.
เมื่อจะข้ามน้ำปาย ตอนจะไปยังปางหมู มีสะพานเรือกทำขึ้นชั่วคราว เพื่อสะดวกแก่การเดิรทาง มีเงี้ยวพลเมืองที่ได้ช่วยกันสร้างสะพาน มาตั้งแถวคอยรับที่เชิงสะพาน และมีกระดาษเขียนด้วยน้ำหมึกเสียบไว้ที่หัวสะพานว่า "สะพานข้าพระพุทธเจ้าหมู่มหามิตร์ ทำทูลเกล้า ฯ ถวายเปนที่ระลึก" สะพานนี้ได้ความว่า พวกเงี้ยวในบังคับอังกฤษได้เข้ามารับอาสารับเสด็จโดยฉะเพาะ จึงได้จารึกดังนี้.
เมืองแม่ฮ่องสอน
เวลา ๑๓ นาฬิกา เข้าเมืองแม่ฮ่องสอน ที่สะพานเข้าเมืองทำซุ้มกระดาษครอบไว้เปนเครื่องแต่งเพื่อรับเสด็จ เปนทรงมณฑปมียอดชักมุขตามยาวสะพาน บุกระดาษพื้นสุขาว เครื่องเปนเปนกระดาษสีทองหน้าตาเหมือนเมรุผ้าขาวไม่มีผิด ซุ้มนี้เปนของขุนเพียรพิรุฬหกิจ เงี้ยว กรมการพิเศษ รับเสด็จ ที่เชิงสะพานด้านในเมือง มีกรรมการพิเศษคหบดี กำนัน ผู้ใหญ่บ้าน ตั้งแถวรับ นอกจากเงี้ยว มีพ่อค้าอ่อ ขุนอาทร ศึกษาการ ฮ่อ กรมการพิเศษเปนหัวหน้า ซึ่งได้รับบรรดาศักดิ์เพราะได้ช่วยการศึกษาที่แปลกนั้นคือ มีโต๊ะหะยีอย่างแขก แต่เปนจีน คือฮ่อ ด้วยฮ่อบางพวกเป็นอิสลาม หะยีฮ่อนี้ พยายามแต่งกายอย่างพวกจะมีแขกทุกประการ แม้กระทั่งไว้เครา แต่หน้าตาก็เปนจีน จึ่งเปนของแปลกอย่างหนึ่งซึ่งได้เห็น ส่วนข้าราชการประจำจังหวัด กับทั้งพญาพิศาล
