ข้ามไปเนื้อหา

หน้า:Official Mae Hong Son-Chiang Mai report, Feb 1929.pdf/50

จาก วิกิซอร์ซ
หน้านี้ยังไม่ได้พิสูจน์อักษร
– ๔๗ –


ซึ่งนายอำเภอคนเก่าได้เรี่ยไรบ้างไว้นั้น ให้เห็นความสำเร็จรวดเร็ว ทันใจ สังเกตเห็นเค้าจะเป็นคนชอบทำงานโยธาอยู่

ถ้อยความมีน้อย แม่ทั้งพลเมืองมาก ในฉะเพาะความแพ่ง ทั้งปีมี ๑๔ เรื่อง

ในจำนวนพลเมืองราว ๓๐,๐๐๐ นั้น สอบตามบัญชีสำมะโนครัว ของ้อำาเภอ ได้ความประหลาดอย่างหนึ่งว่า ในท้องที่อำเภอแม่สะเรี นี้ มีชาติบางถึงสองในสามของจำนวนทั้งหมด จัดนั้นมาก็ไทยเมืองเป็น จำนวนมากที่สอง แล้วจึงถึงไทยเลี้ยว ผิดกันกับท้องที่อื่น ๆ เหนือนี้ขึ้นไป ซึ่งพลเมืองส่วนใหญ่เป็นเสี้ยว อนึ่ง แขกอินเดียนในอำเภอนี้มีจำนวนถึง กว่าร้อยคน เห็นจะเนื่องมาจากเมืองร่างกุ้ง ซึ่งมีแขกอินเดียนไปอยู่ หนาแน่น และแขกเหล่านี้ก็ปรากฏว่า เข้ามาทางแคนจะมาแทบทั้งสิ้น ส่วนคนชาติพะม่าก็มีกว่าร้อย โดยมากเกี่ยวด้วยทำการป่าไม้ สัตว์พาหนะ มีช้างเป็นจำนวนเป็นอยู่เกือบ ๕๐๐ เชือก ก็คงเกี่ยวด้วยการป่าไม้นั้นเอง

ในที่นี้ สมควรบรรยายเรื่องคนจำพวกที่เรียกว่า ยาง เพราะมี จำนวนมากในทองที่นี้ ยางกับกะเหรี่ยงก็ดูละม้ายคล้ายคลึงกัน ทั้งใน รูปพรรณ เครื่องนุ่งห่มและประเพณี แต่ภาษาคำพูดจะเหมือนกันหรือต่าง กันประการใดนั้น ยังไม่มีทางจะได้ไต่สวน อย่างไรก็ดี เข้าลักษณะ เป็นat-origines แห่งท้องที่ซึ่งมีลักษณะเข้าทำนองคนเช่นนั้นหลายประ การเซน

๑. ไมละถิ่นไปไกล ๒. ไม่เปลี่ยนแปลงประเพณีหรือเครื่องแต่งกาย ๓. ถือผี ไม่มีสาสนา ๔. ไม่มีหนังสือ

เหล่านี้เป็นต้น ว่าตามนิยมในราชการ ก็ยังเข้าอยู่ในประเภท คนป่าดอย และส่วนมากก็แสดงกิริยาเช่นนั้น เช่นชอบอยู่แต่บนภูเขาสูง ประพฤติตนเป็นคนป่าดอย และสกปรกสุดประมาณ แต่มีขอนประหลาด