ข้ามไปเนื้อหา

หน้า:Official Mae Hong Son-Chiang Mai report, Feb 1929.pdf/53

จาก วิกิซอร์ซ
หน้านี้ยังไม่ได้พิสูจน์อักษร
– ๕๐ –

ทำแล้วและเลิกไปแล้ว ด้วยเหตุว่าไม่อ้างเหล่านี้ ซึ่งเรียกว่าไม้แป๋ จะหมดจำนวนภายในสองปี แล้วก็จะไม่มีไม้ทำอีก เพราะยังอยู่ในระ เวลากระทรวงเกษตราธิการสั่งปิดสงวนป่า จะต้องว่างการทำป่าไม้ไป หลายปี การเรื่องป่าไม้นี้ ฐานของการย่อมเปนทำนองเดียวกันเกือบจะ ตลอดเขตต์จังหวัดแม่ฮ่องสอน เปนเรื่องการพิจารณา จึ่งจะได้รอไว้ ไปกล่าวต่อตอนสรุปรวมความข้างท้ายรายงาน

เวลาบ่ายวันหนึ่ง ประชาชนพลเมืองแห่กันมาถวายของ พวก พะม่ามีทางอ่อนมาซ่อม ๒ วง และจัดของถวายอย่างหรูหราเด่นกว่าพวก อื่น ๆ มี address ภาษาอังกฤษพิมพ์ตัวทองจากมระแหม่งสอดในกระบอก หุ้มกำมะหยี่เสียบในขันเงิน พวกแขกอินเดียนก็มี address ภาษาอังกฤษ มาอ่านเหมือนกัน ทั้งสองพวกกล่าวถ้อยคำอ่อนน้อมมาก แต่ของพวกอิน- เคียนสำนวนอังกฤษไม่ดี

วันที่ ๑๕ มีนาคม การเดิรทางวงรอบเมืองปาย, แม่ฮ่องสอน, แม่ สะเรียงนี้ เมื่อถึงแม่สะเรียง ก็เปนอันถึงวงเลี้ยวซึ่งจะแปรทิศทางเดิร จากใต้ไปตะวันออก เพื่อเข้าหาเมืองฮอดในลุ่มน้ำปิง เวลาเช้าออกจาก บ้านแม่สะเรียง ข้ามห้วยแม่สะเรียง แล้วบ่ายหน้าไปตะวันออก ข้ามเขา ดอยหลักแสนแล้วเดินทางพันห้วยแม่กะไน ซึ่งไหลลงแม่สะเรียง ห้วยนี้ พื้นลำห้วยเปนศิลาดาด คล้ายธารเสด็จเกาะพงัน พักร้อนที่ปางน้อยเต้ง ระดับพื้นดิน ๕๗๐ เม็ตร์เหนือทะเล สูงกว่าแม่สะเรียง ๒๕๐ เมตร.

จากที่พักร้อน เดิรพันห้วยกะไนต่อไป ขึ้นไปจนถึงยอดน้ำ ข้ามคอยก้อมน้ำ ซึ่งสูงและชันมาก ระดับสูงสุดที่ย่าน ๑๑๗๕ เม็ตร์ ต่อ นั้นไปลงทุ่งลำพูน เปนทุ่งหญ้าน้อย ๆ หว่างเขา แล้วข้ามดอยแม่เหาะ ลงสู่ลุ่มน้ำห้วยแม่เหาะ ทางลงชันและลำบาก ไปจนถึงที่พักแรมริมห้วย แม่เหาะ ระดับ ๙๑๗ เม็ตร์ ตรงนี้มีเขาอยู่โดยรอบ ดอกแคป่าออก จนเต็มต้น ซึ่งทิ้งใบเหลือแต่ดอก แลดูขาวเปนหย่อม ๆ งาม ห้วย แม่เหาะนี้ ยังถ่ายน้ำไหลลงน้ำยวม ตรงที่พักไม่มีหมู่บ้าน นอกจาก