เหมือนขึ้นไปอีก ระยะทางทั้งร้อยกิโลเมตร ซึ่งมีฝรั่งชั้นรอง ๆ
ควบคุมงาน
การงานก่อสร้างใช้คนเมือง ส่วนการงานทำป่าไม้ใช้ระบุ คนที่ใช้เป็นเสมียนและนายงานรอง ๆ มีคนไทยใต้หนุ่ม ๆ ลูกขุนนาง ไปเป็นลูกจ้างอยู่หลายคน สอบได้ความว่า เดิมเป็นนักเรียนโรงเรียน อัสสัมชัญ ซึ่งโรงเรียนรับหาตำแหน่งการงานให้เมื่อเสร็จเรียน เมื่อ บริษัทต้องการคน ก็ไปขอจากโรงเรียน แล้วโรงเรียนกะตัวให้ งินเดือน 50 บาท ต่อไปได้ ๑๒๐ บาทขึ้นไป
การรับรองของบริษัทแข็งแรงมาก ถึงมีเลี้ยงโต๊ะเวลา กลางคืน.
วันที่ ๒๑ มีนาคม เมื่อนอนค้างที่ออบหลวงคืนหนึ่งแล้ว ขึ้นก็กลับไปตามทางเดิม พักแรมที่ท่าข้ามแม่แจ่ม
ตอนนี้หมดระยะทางที่ต้องเดินด้วยพาหนะมา ต่อนี้ไปใช้รถยนตร์ ได้ตลอด จึงใคร่จะกล่าวถึงเรื่องพาหนะเดินทางที่กันดาร ตามวิธีของ มณฑลพายัพ
กระบวนที่ไปกันคราวนี้ ที่จริงก็ไม่ใหญ่โต จะเรียกว่าเป็น กระบวนเล็กก็ได้ แต่แม้กระนั้นก็ดี ต้องใช้พาหนะ คือ มาที่ ๖๕ สัตว์ ต่าง (มา, ชา) ๑๕๖, คนหาบทาม ๒๕๒ คนที่ไปในกระบวน รวมทั้งเจ้า หน้าที่และคนใช้, กองจัดที่พัก, กองครัว, คนคุมของคุมพาหนะ, 909 คน. มาขี่ที่ใช้ เป็นมาตำรวจบ้าง มาเช่าจากพวกรอย่าง แข็งแรงดี และชำนาญการขึ้นเขาลงเขา ถ้าเป็นม้าธรรมดาที่ไม่เคย แก่การเดินเขา จะลำบากกว่านี้มาก
คนทาบทามนั้น จ้างตามท้องที่ กูก็มีความอดทนแข็งแรงมีใคร มีเจ็บไข้ และมีหน้าชื่นตาบานไม่อิดออด ไม่รู้สึกว่าเป็นการพิเศษที่ กองทำ เพราะว่าตามจริง คนเหล่านี้ก็รับจ้างในการหายหามเกือบ เรียกได้ว่าเป็นอาชีพ นอกจากนั้น การเดินทางของคนตามท้องที่เหล่า
