เบอร์มาทำอีก ๑๕ ปี แต่ไม่มีน้อยและไม่มีไม้ชนิดดี บริษัทนั้นขอทำเสร็จก่อน
จึงเป็นอันว่าป่าฝ่ายตะวันตกน้ำปาย บริษัทได้ทำเสร็จแล้วใน พ.ศ. ๒๕๓๐
ส่วนตะวันตกน้ำยวม ว่าเสร็จในสิ้น พ.ศ. ๒๕๕๒ นี้ เวลานี้พวกฝรั่งก็ได้
ตอนไปเกือบจะหมดสิ้นแล้ว การที่ทำเร็วกว่ากำหนดเช่นนี้ กรมป่าไม้ได้
อนุญาตเป็นพิเศษด้วยมูลว่า ไม้ในป่าลุ่มชลวินนี้มีไม่มาก ทั้งไม่เป็นไม้ชนิด
ที่ดีมีราคา ปรากฏว่า บริษัทบอมเบย์เบอร์มาทำป่าไม้ในจังหวัดนี้ ไม่ได้
กำไรงามนัก คงจะไม่คิดเข้ามาทำอีกต่อไป แม้ถึงเวลาย้อนเปิดป่าเมื่อ
สิ้นกำหนดสงวน
ในระวางที่บริษัทผูกขาดไปนั้น บรรดาพ่อค้ารายย่อยที่เคยค้าไม้ ก็ทำได้แต่ในฐานเป็นลูกช่วงของบริษัท แต่เมื่อสิ้นกำหนดที่บริษัททำแล้ว พ่อค้าย่อยก็ได้รับอนุญาตให้ทำไม้กางของบริษัท ซึ่งเรียกว่า "ไม้แน่ๆ คือไม้ ที่บริษัทเห็นว่า ไม่ได้ขนาดจึงไม่ติดบ้าง ไม้ซึ่งตัดลงแล้วทิ้งก้างป่า ไม่คิด ใจที่จะลองไปขายบ้าง วิธีการอนุญาต แบ่งเขตต์ให้ไปเป็นหวย ๆ ใน บรรดาห้วยที่ไหลลงน้ำปาย น้ำยวม การค้าไม้แปนี้ ปรากฏว่าเจริญขึ้น แม้ทั้งเป็นไม้ซึ่งบริษัทเห็นว่าจะทำไปไม่ได้กำไรคุ้มค่า ในปี พ.ศ. ๒๔๖๗ ซึ่งเริ่มเปิดอนุญาตไม้แม่ มีจำนวนค่าต่อได้เพียง รูนีย์ มาบัดนี้ ขึ้นไปถึง ๑๘๗,000 รูนีย์ แต่ไม่แก่เหล่านี้ ยอมจะหมด ไปในเวลาประมาณอีก ๒ ปี เมื่อไม้แปหมดแล้ว ป่าทั้งปวงก็จะคงอยู่ใน ฐานปิดสงวน ฝั่งตะวันออกยังอีก 20 ปีจึงจะเปิดได้ ฝั่งตะวันตกยังอีก ๑๕ ปี.
พวกพ่อค้าไม้รายย่อย เท่าที่ได้สนทนา ร้องเป็นเสียงเดียวกันว่า แต่ก่อนเมื่อบริษัทยังไม่ได้ผูกขาดนั้น ได้ทำการป่าไม้เป็นผลดี บางคนได้ ทั้งเนื้อทั้งตัวเป็นคหบดีมีทุนรอนก็เพราะการป่าไม้นั้น ครั้นต่อมาเมื่อบริษัท ฝรั่งผูกขาดไปแล้ว ทำได้แต่ในฐานเป็นลูกช่วง ได้ผลประโยชน์น้อย แต่ การทำ - ไม้แปตอนหลังนี้ ได้ประโยชน์ดี รัฐบาลก็ได้ประโยชน์ถึงเกือบ ๑๐๐,๐๐๐ รูปีย์ ดีกว่าที่ได้จากบริษัทเมื่อผูกขาดเสียอีก แต่อีกปีสองปี
