สมัยนั้นถือกันว่า ดินแดนเป็นเขตต์ของเมืองใดก็เมืองนั้นผู้ใดจะเข้
สร้างบ้านเรือนพักอาศัยอยู่เป็นหลักฐานต้องได้รับอนุญาต มิฉะนั้น
ถูกขับไล่ให้ออกไปเสีย ธรรมเนียมมีมาดังนี้
เจ้าแก้วเมืองมา
ตั้งบ้านเรือน
ในกาลครั้งนั้น (โยนกประเทศจีนเพียงตอนเชียงใหม่) เจ้า มโหตรประเทศราชาธิบดินทร์ เมื่อดำรงกานันดรศักดิ์เป็น พระยาก วรรณาธิปราชวชิรปราการ เจ้านครเชียงใหม่ มีความปรารภอยา ทราบความเป็นไปของป่าชายแดนอันเป็นเขตแดนนครเชียงใหม่ ตะวันตกที่คิดออกับเขตต์จะมา อีกประการหนึ่งต้องประสงค์ ทางปา เพราะทราบว่าป่าตำบลนี้มีฝูงช้างป่าชุกชุม พอจะไล่โทนจับกล้องมาใ การได้ จึงมีรับสั่งให้เจ้าแก้วเมืองมา ญาติผู้ไว้วางใจให้เป็นแม่กอง หัวหน้าอำนวยการควบคุมกำลังขึ้นไปตรวจเขตแดน แล้วเลยไล่โทน ช้างป่า เจ้าแก้วเมืองมาได้รับรับสั่งแล้วจึงตระเตรียมระเบียงอาหา กะเกณฑ์ผู้คน จัดหาช่างต่อหมอความพร้อมสรรพ ครั้นได้วันฤกษ์ดีจึงยก จากนครเชียงใหม่ในปีนั้น เคร โดยสถลมารควิถีกรอนแรมตามระยะ ทางหลายวาร ถึงป่าแห่งหนึ่งอยู่ริมแม่น้ำปายจึงหยุดพัก ได้ตรวจ พิจารณาภูมิฐานที่นี้เห็นมีโป่งอยู่ริมเชิงเขาเป็นที่หมูป่าลงกิน รอยเท้า สับสนฝูงละมาก ๆ นอกจากที่ตรงนี้ในบริเวณแถวนั้น เป็นป่าดงพงแขม กว้างขวาง ทำเลเหมาะแก่การที่จะตั้งบ้านและบุกเบิกไร่นา กับมีพวก เลี้ยวมาอาศัยตั้งทับกระท่อมทำไรอยู่ตามชายเขาหลายแห่ง เจ้าแถว เมืองมาพิจารณาท้องที่นั้นตลอดแล้ว มีฉันทะจิตคิดเห็นว่า ควรจะจัด ตั้งขึ้นเป็นหมู่บ้านได้ จึงพักผ่อนอยู่ที่นั่นหลายวัน แล้วเรียกพวกเงี้ยว ที่ตั้งอยู่บริเวณเขามาประชุมชี้แจงปรึกษา และแนะนำออกความคิดว่า ที่นี้ควรจะตั้งขึ้นเป็นหมู่บ้าน โกนสร้างให้มีที่นา เป็นทางอาศัยทำมาหา เลี้ยงชีพสืบตระกูลบุตรหลาน แล้วได้ให้อนุญาตต่อหมู่เงี้ยวเหล่านั้น พวกที่มาประชุมเมื่อได้รับคำแนะนำให้อนุญาต ต่างมีความยินดีเห็นชอบ ตามความคิดเจ้าแก้วเมืองมา รับจะสร้างสรรค์บ้านเรือนย้ายเข้ามา
