ณตึกจีนแห่งหนึ่งฟากตระวันตกเฉียงใต้เมือง แล้วให้มีหนังสือพระยาพิไชยไอสวรรย์แม่ทัพกองน่าให้ญวนเชลยซึ่งจับได้นั้นถือเข้าไปถึงพระยาราชาเศรษฐีญวนเจ้าเมืองพุทไธมาศ ในลักษณนั้นว่า สมเด็จพระพุทธเจ้าอยู่หัวณกรุงธนบุรีศรีอยุทธยาเสด็จดำเนินพยุหโยธาทัพบกทัพเรือมาบัดนี้ ด้วยมีพระราชประสงค์จะราชาภิเศกนักพระองค์รามาธิบดีให้ครองกรุงกัมพูชา แล้วจะเอาตัวเจ้าจุ้ย เจ้าศรีสังข์ แลข้าหลวงชาวกรุงเทพซึ่งไปอยู่ณหัวเมืองใด ๆ จงสิ้น ถ้าพระยาราชาเศรษฐีญวนมิได้สวามิภักดิอ่อนน้อม เห็นว่าจะต่อยุทธนาการได้ ก็ให้แต่งการป้องกันเมืองจงสรรพ แม้นเห็นว่าจะสู้รบมิได้ ก็ยังทรงพระกรุณาโปรดอยู่ ให้ออกมาเฝ้าทูลลอองธุลีพระบาทกราบถวายบังคมอ่อนน้อมยอมสวามิภักดิ์โดยดี เราจะช่วยพิดทูลให้ทรงพระกรุณา แม้นถึงว่าตัวชราแล้วจะออกมามิได้ ก็ให้แต่งหูเอี๋ยผู้บุตรออกมาถวายบังคมจงฉับพลัน ถ้าช้าอยู่จะทรงพระพิโรธให้พลทหารเข้าหักเอาเมืองฆ่าเสียให้สิ้นทั้งเมือง ครั้นพระยาราชาเศรษฐีได้แจ้งในหนังสือนั้นแล้ว จึงให้หนังสือตอบออกมาว่า ซึ่งให้หนังสือมาถึงข้าพเจ้า ๆ ขอบใจนัก จะหาขุนนางมาปฤกษาให้พร้อมกันก่อน ถ้ายินยอมพร้อมกันแล้วจึงจะบอกออกมาให้แจ้ง ครั้นคอยอยู่สามวัน พระยาราชาเศรษฐีก็มิได้แต่งให้ผู้ใดออกมาเฝ้า สมเด็จพระพุทธเจ้าอยู่หัวมีพระราชดำรัศให้ท้าวพระยานายทัพนายกองทั้งปวงยกเข้าตั้งค่ายล้อมเมือง แล้วดำรัศสั่งกรมอาจารย์ให้จัดกันที่มีวิชาดีแกล้วหาญทั้งนายไพร่ได้ร้อยสิบเอ็จคน จึงให้เกณฑ์พลทหารกรมอื่นสองพันสี่ร้อยเข้าสมทบ แล้วพระราชทานฤกษ์แลอุบายให้เข้าปล้นเอาเมืองในกลางคืนเพลาสองยาม.
