มาตรา๓๒การใด ๆ อันบุคคลวิกลจริตได้ทำลง แต่หากบุคคลนั้นศาลยังมิได้สั่งให้เปนคนไร้ความสามารถไซร้ ท่านว่า การนั้นจะเปนโมฆียะต่อเมื่อพิศูจน์ได้ว่าได้ทำลงในเวลาซึ่งบุคคลนั้นจริตวิกลอยู่ และคู่กรณีอีกฝ่ายหนึ่งได้รู้แล้วว่าผู้ทำเปนคนวิกลจริต
มาตรา๓๓ถ้าเหตุอันทำให้ไร้ความสามารถได้สุดสิ้นไปแล้ว และเมื่อตัวบุคคลผู้นั้นเองฤๅบุคคลใด ๆ ดังกล่าวมาในมาตรา ๒๙ นั้นร้องขอต่อศาล ก็ให้ศาลถอนคำที่ได้สั่งให้เปนคนไร้ความสามารถนั้นให้
คำสั่งของศาลถอนคำสั่งเดิมนี้ให้โฆษนาในราชกิจจานุเบกษา
มาตรา๓๔บุคคลผู้ใดไม่สามารถจะจัดทำการงารของตนเองได้ เพราะกายพิการฤๅจิตฟั่นเฟือนไม่สมประกอบก็ดี เพราะความประพฤติสุรุ่ยสุร่ายเสเพลเปนอาจิณก็ดี เพราะเปนคนติดสุรายาเมาก็ดี เมื่อบุคคลผู้หนึ่งผู้ใดดังระบุไว้ในมาตรา ๒๙ ร้องขอต่อศาล ศาลจะสั่งให้บุคคลผู้นั้นเปนคนเสมือนไร้ความสามารถ และสั่งให้ผู้นั้นอยู่ในความพิทักษ์ก็ได้
คำสั่งศาลนี้ให้โฆษนาในราชกิจจานุเบกษา
มาตรา๓๕บุคคลผู้เสมือนไร้ความสามารถนั้นต้องได้รับความยินยอมของผู้พิทักษ์ก่อนแล้วจึงจะทำการอย่างหนึ่ง
