บุคคลอีกคนหนึ่งกระทำเพื่อชำระหนี้ก็ดี ฤๅได้มาด้วยประการอื่นก็ดี โดยปราศจากมูลอันจะอ้างกฎหมายได้ และเปนทางให้บุคคลอีกคนหนึ่งนั้นเสียเปรียบไซร้ ท่านว่า บุคคลนั้นจำต้องคืนทรัพย์ให้แก่เขา อนึ่งการรับสภาพหนี้สินว่ามีอยู่ฤๅหาไม่นั้น ท่านก็ให้ถือว่าเปนการกระทำเพื่อชำระหนี้ด้วย
บทบัญญัติอันนี้ท่านให้ใช้บังคับตลอดถึงกรณีที่ได้ทรัพย์มาเพราะเหตุอย่างใดอย่างหนึ่งซึ่งมิได้เปนขึ้น ฤๅเปนเหตุที่ได้สิ้นสุดไปเสียก่อนแล้วนั้นด้วย
มาตรา๔๐๗บุคคลใดได้กระทำการอันใดตามอำเภอใจเหมือนหนึ่งว่าเพื่อชำระหนี้โดยรู้อยู่ว่าตนไม่มีความผูกพันที่จะต้องชำระ ท่านว่า บุคคลผู้นั้นหามีสิทธิจะได้รับคืนทรัพย์ไม่
มาตรา๔๐๘บุคคลดังจะกล่าวต่อไปนี้ไม่มีสิทธิจะได้รับคืนทรัพย์ คือ
(๑)บุคคลผู้ชำระหนี้อันมีเงื่อนเวลาบังคับเมื่อก่อนถึงกำหนดเวลานั้น
(๒)บุคคลผู้ชำระหนี้ซึ่งขาดอายุความ
(๓)บุคคลผู้ชำระหนี้ตามน่าที่ศีลธรรม ฤๅตามควรแก่อัธยาศัยในสมาคม
