มาตรา๑๐๓โภคยทรัพย์ได้แก่สังหาริมทรัพย์ซึ่งเมื่อใช้ย่อมเสียภาวะเสื่อมสลายไปในทันใดเพราะการใช้นั้น ฤๅซึ่งใช้ในที่สุดย่อมสิ้นเปลืองหมดไป
มาตรา๑๐๔ทรัพย์แบ่งได้นั้นคือทรัพย์อันอาจจะแยกออกจากกันเปนส่วน ๆ ได้จริงถนัดชัดแจ้ง แต่ละส่วนได้รูปบริบูรณ์ลำพังตัว
มาตรา๑๐๕ทรัพย์แบ่งไม่ได้คือทรัพย์อันจะแยกออกจากกันไม่ได้นอกจากเปลี่ยนแปลงภาวะแห่งทรัพย์ กับทั้งทรัพย์ซึ่งตามกฎหมายท่านถือว่าแบ่งไม่ได้
มาตรา๑๐๖ทรัพย์นอกพาณิชย์ได้แก่ทรัพย์เช่นที่ไม่สามารถจะถือเอาได้ และทรัพย์ซึ่งไม่โอนให้กันได้โดยชอบด้วยกฎหมาย
มาตรา๑๐๗ส่วนควบของทรัพย์นั้นคือส่วนซึ่งว่าโดยสภาพแห่งทรัพย์ฤๅโดยจารีตประเพณีแห่งท้องถิ่นย่อมเปนสาระสำคัญในความเปนอยู่ของทรัพย์นั้น และไม่อาจจะแยกจากกันได้นอกจากจะทำลาย ฤๅทำบุบสลาย ฤๅทำให้ทรัพย์นั้นเปลี่ยนแปลงรูปทรง
ใครเปนเจ้าของทรัพย์อันใด ย่อมมีกรรมสิทธิ์ในบันดาส่วนควบทั้งหลายของทรัพย์อันนั้น
