ข้ามไปเนื้อหา

หน้า:Phra Ratcha Kritsadika 2468-11-11.djvu/75

จาก วิกิซอร์ซ
หน้านี้ยังไม่ได้พิสูจน์อักษร
๒๕๔

ของลูกหนี้ ท่านว่า ผู้ทรงสิทธิยึดหน่วงหาอาจจะใช้สอยฤๅให้เช่า ฤๅเอาไปทำเปนหลักประกันได้ไม่ แต่ความที่กล่าวนี้ ท่านมิให้ใช้บังคับไปถึงการใช้สอยเช่นที่จำเปนเพื่อจะรักษาทรัพย์สินนั้นเอง

ถ้าผู้ทรงสิทธิยึดหน่วงกระทำการฝ่าฝืนบทบัญญัติใดที่กล่าวมานี้ ท่านว่า ลูกหนี้จะเรียกร้องให้ระงับสิทธินั้นเสียก็ได้

มาตรา๒๔๗ถ้าผู้ทรงสิทธิยึดหน่วงต้องเสียค่าใช้จ่ายไปตามที่จำเปนเกี่ยวด้วยทรัพย์สินอันตนยึดหน่วงไว้นั้นเพียงใด จะเรียกให้เจ้าทรัพย์ชดใช้ให้ก็ได้

มาตรา๒๔๘ภายในบังคับแห่งบทบัญญัติมาตรา ๑๘๙ การใช้สิทธิยึดหน่วงหาทำให้อายุความแห่งหนี้สดุดหยุดลงไม่

มาตรา๒๔๙ลูกหนี้จะเรียกร้องให้ระงับสิทธิยึดหน่วงด้วยหาประกันให้ไว้ตามสมควรก็ได้

มาตรา๒๕๐การครองทรัพย์สินสูญสิ้นไป สิทธิยึดหน่วงก็เปนอันระงับสิ้นไปด้วย แต่ความที่กล่าวนี้ท่านมิให้ใช้บังคับแก่กรณีที่ทรัพย์สินอันยึดหน่วงไว้นั้นได้ให้เช่าไปฤๅจำนำไว้ด้วยความยินยอมของลูกหนี้