ทบวงการในเมืองหลวงนอกขอบชนบทอีกทังอนาประชาราษฎรทังหลายในแว่นแคว้นกรุงเทพนครศรีอยุทธยามหาดิหลกภพนพรัตนราชธานีบุรีรม ตั้งแต่นี้สืบไปเมื่อหน้า ผู้มีอรรถคดีจะมาให้การกฎหมายร้องฟ้องห้ามมิให้รับร้องฟ้องไว้บังคับบันชานั้นมีในหลักอินทพาษ ๗ คือคนพิกลจริตบ้าใบ้ ๑ คน[1] เสียจักษุทังสองข้างมิได้เหน ๑ คนเสียหูทังสองข้างมิได้ยิน ๑ เปนง่อยเปลี้ยเดิรไปมามิได้ ๑ เปนคนกยาจกถือกระเบื้องกระลาขอทาน ๑ เปนคนสูงอายุศมหลงไหล ๑ เดกต่ำอายุศมเอาถ้อยคำมิได้ ๑ เปน ๗ จำพวก คน ๗ จำพวกนี้ ถ้ามาฟ้องร้องเรียน อย่าเพ่อฟังก่อน ให้ผู้เปนตระลาการไต่สวนผู้เปนสักขิญานรู้เหน ถ้าสมดั่งมันกล่าวจริง จึ่งให้รับไว้บังคับบันชาโดยมันกล่าว ถ้าหมีสม ท่านว่าอย่าให้รับคดีนั้นนั้นไว้บังคับบันชาเลย
๑ มาตราหนึ่ง มิใช่คดีตนแลคดีบิดามานดาปู่ย่าตายายป้าน้าอาบุตรภรรยาญาติพี่น้องตน เกบเอาเนื้อความผู้อื่นซึ่งมิได้เปนเนื้อความเรื่องเดียวกันมากฏหมายร้องฟ้อง ผู้นั้นบังอาจให้ยากแก่ความเมืองท่าน ๆ ว่าเลมิด ให้ไหมโดยยศถาศักดิ อย่าให้รับฟ้องไว้พิจารณา
๒ มาตราหนึ่ง ราษฎรผู้มีคดีมากฎหมายแก่ขุนการ
- ↑ ต้นฉะบับ: คือคน
