โดยบันดาศักดิ์ลาหนึ่งเปนพิไนหลวง แล้ว[วซ 1] ให้พิจารณาโดยหนังสือร้องโจทแลสำนวนนั้นสืบไปให้เหนเทจ์แลจริง
๘ มาตราหนึ่ง ผู้มีคดีทังหลายทำหนังสือฟ้องร้องเรียนแก่มุขลูกขุนกรมการโรงสารใด ๆ ด้วยเนื้อความอุธรนครบาลอาญาแลแพ่งด้วยเนื้อความประการใด ๆ ก็ดี แลหากันคนหนึ่งสองคนขึ้นไปจนถึง ๙ คน ๑๐ คนก็ดี ถ้าแลมิได้ให้เรียก ท่านว่าอย่าให้สุภาตระลาการรับเอาฟ้องผู้นั้นไว้พิจารณา ให้คืนฟ้องให้แก่มันซึ่งมิได้ให้เรียกนั้น
๙ มาตราหนึ่ง ราษฎรมาร้องฟ้องด้วยคดีประการใด ๆ แลมิได้ตั้งสังกัดมุนนาย อย่าพึง[1] รับไว้บัง คับ
ชา เปนอันขาดทีเดียว ให้ส่งตัวผู้หาสังกัดมุนนายมิได้นั้นแก่สัสดีเอาเปนคนหลวง
๑๐ มาตราหนึ่ง ทวยราษฎรทังหลายวิวาท ด่า
ตี กันด้วยเหตุประการใด ๆ ก็ดี ถ้าจะร้องฟ้องพิพาษกล่าวหากัน ให้มาร้องฟ้องแต่ใน ๑๕ วัน พ้นกว่านั้นอย่าให้รับฟ้องไว้บังคับบันชาเปนอันขาดทีเดียว
- ↑ ต้นฉะบับ: พึ่ง
- ↑ ข้อความเดิมว่า “แล้” แก้เป็น “แล้ว” ตามใบแก้คำผิด (เชิงอรรถของวิกิซอร์ซ)
