อนึ่งรู้เหนว่าโจรลักทรัพยสิง[วซ 1] ของตนไป ฃ้อความนั้นภอเปนแต่สีไหนพิไน โทษเบาซึ่งจะยอมกันได้นั้นก็ดี แลความ เช่า
ฝาก
ยืม ทรัพยสิ่งของแก่กันประการใดก็ดี แลความอาช
าผูกมัดจำจองกันเปนต้นก็ดี อนึ่งมีผู้ใดบอกเล่าว่าเมียมีชู้ ผัวรู้จักตัวชู้ปรากฎแล้วก็ดี แลจับชู้ได้ก็ดี ถ้าแลจะกล่าวหาร้องฟ้องกัน ท่านให้ฟ้องแต่ในสามเดือนลงมา พ้นนั้นอย่าให้รับบังคับบันชา ถ้าป่วยไข้[1] แลมีกิจราชการไป กลับมาแล้วให้ร้องฟ้องคดีนั้นแต่ในเดือนหนึ่งลงมา พ้นกว่านั้นอย่าให้รับฟ้องไว้พิจารณาเลย
๑๑ มาตราหนึ่ง ถ้าทาษแค้นใจเจ้าเบี้ยนายเงินด้วยประการใด ๆ ฟ้องให้เรียกนายเงินออกมายังโรงสาร ท่านว่าให้มันส่งเงินค่าตัวมันแก่นายเงินเสียก่อนจึ่งให้มันฟ้อง อย่าให้มันฟ้องเหนือเงินท่าน ถ้าเจ้าเงินทำผิดเปนความมหันตโทษ ถ้าไม่ส่งค่าตัว ก็รับฟ้องไว้พิจารณาได้
๑๒ มาตราหนึ่ง ทาษลูกนี่ส่งเงินแก่เจ้านี่ ถ้าเจ้าเงินเจ้านี่หมีรับถึงสามา[วซ 2] ถ่า ให้ร้องฟ้องประทับส่งไปเจ้ากระทรวง
- ↑ ต้นฉะบับ: ไข่
- ↑ มีใบบอกแก้คำผิดให้แก้ “สิง” เป็น “สิ่ง” (เชิงอรรถของวิกิซอร์ซ)
- ↑ มีใบบอกแก้คำผิดให้แก้ “สามา” เป็น “สาม” (เชิงอรรถของวิกิซอร์ซ)
