หน้านี้ได้พิสูจน์อักษรแล้ว
340
ภญาน
16
๑๖ อนึ่งคู่ควาททังสองอ้างพญาณ ๆ ให้การว่าหมีได้เหนแก่จักษุ หมีได้ยินแก่โสต เปนแต่ผู้มีคดีมาบอกเล่าจึ่งรู้ ท่านว่าทิพพญาณก็ดี อุดรพญาณก็ดี อุตริพญาณก็ดี ท่านบหมีพึงให้ฟังเอาพญาณนั้นเลย
อนึ่งผู้มีอรรถคดีทังสองเปนความกัน อ้างพญาณสม ทิพพญาณชะนะแก่อุดรพญาณ อุดรพญาณชนะแก่อุตริพญาณ อุตริพญาณชะนะแก่พญาณอาษา ถ้าอ้างได้ ทิพ
อุดร
อุตริ พญาณด้วยกัน ให้พิดเคราะหดูคำพญาณทังสอง ผู้ใดหมีสมแลพิรุท ถ้าสมข้างผู้ใด ให้เอาข้างผู้นั้นเปนจริง
17
๑๗ อนึ่งทังสองเปนความกัน ข้างหนึ่งอ้างพญาณ ข้างหนึ่งต่อด้วยถึงพิสูท ถ้าฝ่ายข้างผู้อ้าง ๆ องค
ทิพ
อุดร พญาณก็ดี พญาณกล่าวสผู้อ้าง ให้เอาคดีผู้อ้างนั้นเปนจริง แลผู้อ้างพิสูทนั้นท่านให้สืบใคร่หาพญาณจงได้ ถ้าสืบหมีได้พญาณ ท่านว่าสำนวนมันพร่อง อย่าให้พึงฟัง
18
๑๘ อนึ่งทังสองอ้างพญาณตนเอง พญาณมิรับสมคำ
ม.ธ.ก.
